Het gastenboek wordt intensief gebruikt om berichtjes uit te wisselen. Een andere mogelijkheid om dat te doen is Twitter, dus vanaf vandaag ook een twitteraccount  voor Historie Terwinselen. Het twitteraccount is:  @histerwinselen

 

 

 

 

 

Ik heb enkele foto's gekregen van Gertie Reumkens. Ik kan de site op dit moment niet onderhouden, daarom zet ik ze voorlopig hier neer.

Bovenste foto, is van een Carnaval
Dan een communie foto van Jo Reumkens
Dan een foto 3 dames: van links naar rechts
Mevr. Reumkens, Carla Simons, Truus Colmer
Een communie foto, te zien is ook een stukje van de A&O winkel van Biermans.
De heropening is de volgende foto, Reumkens neemt Biermans over en gaat verder als A&O winkel.

Onderste foto is het oorspronkelijk pand De kleuren van het dak en de ramen zijn niet zoals het was, die zijn ingekleurd.

Ergens in januari vroeg een vriendin me, of ik mee wilde gaan naar het concert van Rieu op het Vrijthof. Het was een arrangement bij Gauchos en koste 80 euro. Voor de voorstelling kreeg je dan een diner aangeboden door Gauchos. Nu is mijn probleem, dat ik vegetariër ben en Gauchos een gril restaurant is dus men is gespecialiseerd in vlees. Dat werd doorgegeven aan het restaurant, met een mail terug dat dit geen probleem zou zijn. De dag van het concert kwam, maar de weersvoorspellingen beloofde geen goeds.
Om 16.43 vertrokken we samen uit Heerlen met de trein. Op het Vrijthof aangekomen konden we nog niet naar binnen en we besloten ergens op een terrasje iets te nuttigen. Ik ging even naar de WC. Voor het kleine café, hadden ze een heel goed uitziend toilet. Ik heb namelijk een probleem. Ik moet katheteriseren, om mijn plas kwijt te kunnen. Dat ging goed daar, er was een afsluitbaar toilet en er stond een afvalbak waar ik de gebruikte katheter in kon weg doen. Dat is toch normaal zou je kunnen zeggen, als je het verhaal verder leest zie je dat dit niet zo is.
Om 18.15 besloten we om naar het hek te gaan waar we naar het hek te lopen, kijken of we nu werden binnen gelaten. Helaas dat was niet het geval, het duurde nog tot 18.45 voordat we binnen waren. Voor het restaurant stonden drommen mensen en toen we uiteindelijk aan de beurt waren mochten we plaatsnemen buiten onder het zeil. Dat had wel een voordeel, want tijdens het concert zaten we ook droog en buiten, terwijl vele gasten die achter in het restaurant zaten, naar buiten moesten en plaats namen in de regen. Hier schoot Gauchos al te kort. Hij had, vond ik, paviljoens moeten regelen, zodat zijn gasten droog zaten. De harmonie van Eys, fleurde de boel wat op, tijdens het wachten op ons diner.
Schuin voor ons stond een 4:3 scherm, waar een heel magere Rieu op te zien was. U begrijpt het al, het Breedbeeld werd naar 4:3 gedrukt. Ook dat viel tegen.
Je weet hoe het gaat, een kelner krijgt een groep tafels toegewezen, en die van ons was een jongen van een jaar of 23 die wel oog had voor vrouwen, maar niet voor klanten.

Mijn 2 vriendinnen werden goed bediend, maar ik kon mezelf bedienen. We hebben ongeveer een uur op ons eten moeten wachten. De vleeseters kregen een groente salade met 2 schijfjes vlees en een sausje, dus ik dacht, ik krijg dat ook met b.v 2 schijfjes kaas in plaats van vlees. Nee, ik kreeg 2 soufflés met wat stukjes tomaat. Het was niet te eten, het had blijkbaar in de diepvries gelegen en had daarna niet lang genoeg in de magnatron gezeten, want de kern was steenkoud. Het voorgerecht van de vleeseters was blijkbaar ook niet te eten, want de meeste borden gingen weer vol terug. En toen ik een opmerking maakte over mijn voorgerecht, zei me iemand, ben blij dat je die salade niet gekregen hebt, want die was niet te eten. Het voorgerecht was voor ons allemaal een ramp.
Het hoofdgerecht was, voor de vleeseters een stuk vlees met wat groente, ik dacht spinazie, en ik kreeg diezelfde spinazie met daarboven op wat spaghetti, een Italiaans restaurant, zou failliet zijn gegaan als ze dat de klanten zouden voor zetten. Voor mij komt er nog bij dat ik nooit spinazie eet, want dat is slecht voor mijn botten. Maar goed, dat konden ze niet weten, ook hier was de spinazie steenkoud. Het toetje, ja er was nog een toetje. Een cake-je met wat chocolade. Kon niet veel aan misgaan en was ook nog het lekkerste. Dan stond er op iedere tafel een sfeerlampje. Het brandde ook op elke tafel, maar niet bij ons, ondanks dat we diverse keren hadden gevraagd om het aan te steken. Met een aansteker ging niet, dat had ik al geprobeerd. Als het te ver op is, dan zet je er toch een nieuwe neer. Ook zo'n klein storend element, van een slecht opgeleide kelner. Als je geen zin hebt in het vak, of klanten worden je te veel, ga wat anders doen, doe dat schort af, want in een dienstverlenende sector, heb je niks te zoeken.
Toen het "diner" voorbij was, begon meteen André aan zijn concert. Dat was goed. Hij speelde precies 1 uur en hield toen een pauze. Iedereen stormde naar de WC. Ik ook, bij een buffet stonden 2 kelners wat voor zich uit te staren. Ik maakte een opmerking, ze draaiden zich om. Wat was dan die opmerking? Ik zei: en jongens de grote storm voorbij. Daar hoef je je toch niet voor om te draaien, lijkt me. Een klant wilt een praatje maken, en je keert, die klant de rug toe, kan het nog onbeschofter, ja lees verder en lees wat me op het toilet overkwam. In het restaurant zaten zeker tussen de 150 tot 200 personen. Bij de mannen moesten die allemaal naar 1 urinoir en 1 niet afsluitbare WC. Er zat een knop op om de deur af te sluiten, maar die werkte niet, dan sta je daar met je katheter in je hand, je behoefte te doen voortdurend gestoord door allerlei mensen die die deur open doen. Ik geef het je te doen. Je weet niet hoe vernederend dat is. Wil je het meemaken, ga naar Gauchos in Maastricht en beleef het mee.
Na het diner een kopje thee die ik kreeg in een kop die bestemd was voor koffie. Thee moet in een glas. In een normaal restaurant kun je de smaak van de thee zelf uitzoeken, zo niet bij Gauchos. Nu kreeg ik een zakje Earl Gray en aangezien ik daar een liefhebber van ben, viel dat nog mee.
In de pauze nog een kopje thee. Weer geen keuze in het soort en ik kreeg een sinasappelsmaak en daar hou ik totaal niet van. Deze keer wel in een glas, maar het koekje ontbrak.
De pauze duurde een kwartier en Rieu speelde weer 1 uur en dan, je weet wel al de bis, waar ook nog de Carnavals band Sie Sjoem uit Meersen hun liedjes liet horen. De avond werd afgesloten met 2 liedjes van Maastricht. Helaas geen Limburgs volkslied. Ik vind, dat je een Kerkradenaar ook een plezier moet doen op het einde van de avond. Er werd ook nog gedanst, op de muziek van Sie Sjoem, ondanks dat de regen met bakken uit de lucht viel.
Voordat ik naar huis ging, toch nog even naar de WC. Ik trof daar een kelner en deed mijn beklag over de deur. Ik moest er drie keer opslaan en dan deed hij het. Hij sloeg er 3 keer op en inderdaad, hij ging op slot. Op de WC bekroop me wel de angst, dat het slot misschien niet meer open ging, maar dat ging gelukkig weer open. Had ik eerder moeten weten. Maar van de andere kant, kan het nog belachelijker. Ik vrees van niet. Och ja, er was geen afvalbak aanwezig, dus de katheters, maar weer in mij jaszak geduwd, wat wil je?
Bij de dames WC stond een rij ver naar het restaurant in, als je daar naar het toilet ging, miste je de helft van het concert, na de pauze.
Naast ons zaten Hollanders. Voor het concert, kwam men ons vertellen, dat we vooral moesten blijven zitten en geen kabaal maken. Dat was aan dovemansoren van de Hollanders. Hoe meer ze zopen hoe luidruchtiger dat ze werden, al het pssst van mensen om hun heen hielp niet. Ze stonden voor de mensen wat te ouwehoeren, reageerde niet op de verzoeken van de mensen om hun heen. Ook hier schoot het personeel te kort.
Tegen het einde aan werden we opeens bediend door 3 mensen die ons steeds hetzelfde kwamen vragen, hoogst irritant en het duidt op een slecht management.
Ik had mijn beklag gedaan bij een serveerster, deze negeerde me volkomen. Ik had ook naar de overkoepelende organisatie geschreven, de mail is door gestuurd, maar geen reactie.
Ik heb mijn best gedaan.

Rieu was OK hij weet toch steeds weer het publiek te boeien met nieuwe dingen. Zou ik er nog eens naar toe willen, natuurlijk, maar absoluut niet meer naar Gauchos.


Naschrift. De directeur van de overkoepelende organisatie meende, mij te moeten mailen dat ik hun chanteerde.
Ik heb hun duidelijk gemaakt dat ik hun niet chanteer, want ik stel geen eisen. Ik moest even vertellen wat je overkomt, want in Nederland bestaat zoiets als vrije meningsuiting. Als je zoals ik, een handicap hebt, of je hebt een stoma, ga niet naar deze zaak. De eigenaren hebben de zaak al 35 jaar en weten nog steeds niet, hoe je met een klant moet omgaan, in ieder geval weten ze het niet door te geven aan hun bediening. Als een klant een probleem had, dan haal je de manager, als je geen zin hebt, om de klant te woord te staan, nu kun je wel zeggen, ik naai mijn collega niet, maar daar gaat het niet om. Het gaat om het bedrijf waar je werkt en als je collega belangrijker is als het bedrijf, hoor je er niet in thuis.

Na een nachtje slapen, heb ik de dag erna mijn beklag gedaan, via de site van Gauchos. Ene Monique stuurde het om 7.59 uur naar mij en Gauchos Maastricht. Ik heb een dag gewacht er kwam geen reactie. Tijd genoeg lijkt me om met mij te communiceren, om er nu op aan te dringen, heeft geen nut, tenminste niet via een telefoon. Gezien de toon die de voorzitter, van Gauchos aansloeg jegens mij, is het ook beter, om niks mondeling te doen.

Als je hun internetsite bekijkt, denk je dat je alles kunt zien, vergeet het maar. Het 4:3 scherm staat aan de zijkant opgesteld, dat kun je niet zien als je binnen zit. Voor het grote scherm van Rieu hangt een camera-arm, daar zie je ook niks op. Je kijkt ook tegen een boom aan. Alleen het geluid is er, maar als je daarvoor komt, kun je dat overal horen, zelfs buiten het hek, bij dat Italiaanse restaurant en daar was het eten beslist beter, zeker als je er 80 euro tegen aan kunt gooien.

Onderstaande foto heb ik voor het concert gemaakt met mijn IPhone. Tussen de bomen staan tijdens het concert drommen mensen, die belemmeren het zicht helemaal. Je ziet dan wel nog een hoekje van het podium, maar dan moet je al een goede kijker hebben of een telelens op je camera. Met een 18-200 is nog steeds niks te zien.

Foto's staan hier http://www.scorpiontrike.nl/fotoosvanonderweg/Rieu/index.html

De Notaris van mijn moeder dhr. Van Thoor, had enkele dagen vastgezeten op verdenking van witwas praktijken van Joep J, iedereen in Kerkrade kent dat verhaal. Iedereen waar ik mee sprak, was er zeker van dat ik het geld niet kreeg. Blijkbaar had ik een notaris die van alle markten thuis was. Ik heb het toch gekregen, omdat ik een Blog was begonnen over hem en dat hielp. Nu staat hij in de krant als J v T. Afkortingen gebruiken ze alleen bij boeven. Ze hebben het nog over een kantoorgenoot die ook in het verdachten kamertje zit. Het zou me niet verwonderen als dat Mickartz is, zoon van een slager, gewend om over lijken te gaan. De linker en rechter hand van van Thoor.
Dat dit kantoor de afhandeling van de erfenis deed is voor mij niet verwonderlijk. Soort zoekt soort.

Ik ben in het bezit van een ligfiets op 3 wielen een trike. De Trike is afkomstig van HP Velotechniek in Duitsland. De Service van dit bedrijf is waardeloos slecht. als je Apple een 10 zou geven voor service dan is het bij die firma -10, Ze sturen me een kapot wiel van 204 euro en ik meldt dat en vervolgens hoor ik niks meer, maar dit terzijde. Ik had mijn IPhone 4 op de fiets gemonteerd en had hem tijdens het rijden op opname gezet. Ik reed op een kruispunt af om rechts af te slaan, Wat doe je dan je kijkt links en als daar niks komt, dan rij je gewoon de straat op. Dit werd me bijna noodlottig, zoals de sterk vertraagde video laat zien. Nu nog er achter komen, wie die goudkleurige Seat reed, zodat ze de idioot die op de verkeerde weghelft reed, van de weg afhalen. De Trike staat op www.scorpiontrike.nl

2010 was een bewogen jaar voor mij. Nadat ik het een en ander gepubliceerd had over de erfenis die ik zou moeten krijgen, kwam er dan die doorbraak die nodig was. Op 25 januari zat ik dan eindelijk bij die notaris aan tafel. het had 4 maanden geduurd en als ik niet een weblog begonnen was, zat ik nu nog te wachten. De weblog was duidelijk een doorn in het oog van de notaris en van de mensen waar ik mijn erfenis van moest krijgen. Broer en zussen in mijn geval. Alhoewel dat te veel eer is. In die bij eenkomst kreeg ik dan te horen wat ik nog zou krijgen en wat mijn moeder me geflikt had. Maar of het mijn moeder is geweest, daar heb ik mijn twijfels over. Maar zij leefde toen nog dus zij bepaalde.
Toen mijn vader overleed was er een plusminus150.000 plus het huis. Dat bedrag was weg, zonder dat ik daar ook maar iets van gekregen had. Op de valreep van 2008 verkocht men het huis voor 109.000 euro en niet voor die 129.000 euro wat men er voor vroeg. Waarom deze haast om het huis zo snel mogelijk van. Mijn moeder wist blijkbaar dat ze niet lang meer had. Had ze nog even gewacht, dan had ik teveel geërfd en dat moest voorkomen worden. Dus het huis moest weg in 2008. In december van 2008 gaf ze de 4500 euro aan elk kind, mij dus niet en in januari 2009 deed ze hetzelfde. Dus elk kind, behalve ik, kreeg 9000 euro binnen een maand tijd.

Je begrijp het er bleef weinig meer over voor mij. Mijn vadersdeel was oorspronkelijk. 16.000 euro. En omdat mijn ouders een boedelerfrecht testament hadden komt daar nog 5% aan rente per jaar bij. Dat zou dan 23.000 euro zijn. Maar dat was er niet meer alles uitgegeven aan de rest. De arme sodemieters met overal top functies, naaien een gehandicapte en zijn dan ook nog o.a wethouder voor een linkse partij als GroenLinks. Ik kan best begrijpen waarom zoveel mensen PVV stemmen. Bij die weet je tenminste waar je aan toe bent. Die andere linkse zijn witgepleisterde graven, zich van buiten mooi voor doen, maar in het geniep, steken ze je een dolk in de rug.
51 jaar niet verteld wat ik had, en op het moment dat ik het ontdek en er mee naar buiten kom, wordt ik onterfd, want straf moet er zijn. Gehandicapte mensen moet je verstoten, preekte ooit een Duitser in WO II, en was mijn vader niet de zoon van een Duitse. Duitsland het à-sociaalste land in Europa, waar nog geen minimumloon bestaat, als er een ramp gebeurd, dan zijn ze in Duitsland gelukkig als ze 22 miljoen ophalen, in Nederland haalt men dan 120 miljoen op, terwijl de bevolking in Nederland 5 maal kleiner is. Blijkbaar ben ik in een gezin opgegroeid met harteloze mensen, waar het eigen belang voorop staat.

Met het restje wat nog overbleef van het vaders deel heb ik de overdracht van mijn huis kunnen betalen. Want dat gebeurde ook in 2010 ik kocht me een huis. Zo slecht en zo moeizaam als het begonnen was, zo goed eindigde. Ik kocht me de modelwoning in de Witte Wijk. Het was klaar, ik hoefde alleen maar mijn meubels er in te zetten. En wat ik van mijn buurman begrepen heb, heeft het meer gekost, dan wat ik er voor betaald heb. Het werd ook hoger getaxeerd. Het evenwicht was weer hersteld. Ik ben blij met mijn huisje. Groot genoeg voor mij. Met een mooie tuin, met de achterkant van het huis op het zuiden. Een schuifpui achter. Heerlijk.

2010 was een bewogen jaar met een gelukkig einde. En laat ik daar naar kijken en de rest vergeten.

Iedereen een gelukkig en gezond 2011.

Als je met de bus op Terwinselen aan kwam vanuit Heerlen dan had je de halte Coorens. Ooit was de vader van Ietje daar een rijwielzaak begonnen en ondanks dat ze met Loet Hochstenbach getrouwd  en de zaak allang niet meer van Coorens was was bleef de naam Coorens een begrip. Op de gevel prijkte dan ook de naam in zilveren Letters C O O R E N S.
Mijn eerste fiets kocht ik er niet. Die kocht mijn vader op Spekholzerheide, maar toen ik eenmaal zelf mocht beslissen, kocht ik er al mijn fietsen. De laatste in 1994 een Giant, die prompt 2 maanden daarna werd gestolen.
Als ik het 's zondags wilde gaan fietsen met mijn renfiets en er werkte iets niet aan de fiets goed, wat ik zelf niet kon maken, dan klopte ik op het raam en dan deed Ietje Coorens open. Ik legde het haar uit en dan zij ze loop maar even naar de werkplaats, d'r Loet komt zo. Betalen hoefde ik nooit, in die tijd gaf men nog service.  Ook in de winkel had ze altijd een luisterend oor voor me en dat was wel eens nodig.  Een tweetal jaren geleden liep ik in Heerlen bij de V&D langs de cafetaria waar je een kopje koffie kon drinken. Ik zag hun zitten en zwaaide op hun: Tom, Loet en Ietje Ze zwaaide me naar binnen en ik dronk een kopje thee met hun en weer hoefde ik niet te betalen. Vandaag las ik in de krant dat ze overleden was.