Historie Terwinselen
Weetje van en over Terwinselem
Mensen
De douche
11 september 2010 12:47
Tegenwoordig, je staat het 's morgens op en je pikt even een douche. Nu heb ik sinds kort een huid allergie en kan ik water moeilijk verdragen op sommige plekken. Het wassen met een washandje en niet meer zo vaak onder de douche doet weer zijn intrede, en dat brengt je toch weer onwillekeurig terug naar vroeger. Een bad of op zijn minst een douche is nu een vanzelfsprekendheid, maar dat was vroeger niet zo. De mijnwerkers die waste zich op de mijn. De hele rijke hadden een bad en de rest, ging in de buut of naar het badhuis dat lag op de hoek Tunnelweg- Dr.Nolenstraat. Ik zelf ben er nooit geweest. Een keer in de week op de zaterdag, kwam tante Leny uit Munster-Geleen, een vriendin van mijn moeder. (geen echte Tante), we gingen haar bij Coorens van de bus afhalen en zij stopte ons in de buut. Ik verheugde me er elke week op. Eind jaren vijftig, kregen we als eerste in de Maarstraat een douche een nis boven aan de trap, Maarstraat 52 werd omgebouwd daarvoor. Toen ik in 2005 nog eens in dat huis was, hadden ze van de achterkamer ook badkamer gemaakt, maar dit terzijde. Tante Leny kwam niet meer, dat was wel een groot verlies vond ik, vooruitgang is niet altijd positief.
Je weet als een schaap over de dan is volgt de rest ook binnen een korte tijd had iedereen een douche, ook het sluiten van de mijn droeg daartoe bij. Het badhuis heeft lang leeg gestaan en uiteindelijk is het omgebouwd naar appartementen.
Nu zijn we er langzaam tot het besef aan het komen, dat teveel aan water helemaal niet goed is, de huid droogt uit, omdat we steeds ons eigen vetlaagje op de huid er vanaf spoelen. De tijd van vroeger was zo slecht nog niet. En schoon waren we ook.
Tante Leny is getrouw, maar bleef kinderloos, onbegrijpelijk, want ze kon goed met ons overweg en ze is een blijvende herinnering in mijn leven gebleven.
Je weet als een schaap over de dan is volgt de rest ook binnen een korte tijd had iedereen een douche, ook het sluiten van de mijn droeg daartoe bij. Het badhuis heeft lang leeg gestaan en uiteindelijk is het omgebouwd naar appartementen.
Nu zijn we er langzaam tot het besef aan het komen, dat teveel aan water helemaal niet goed is, de huid droogt uit, omdat we steeds ons eigen vetlaagje op de huid er vanaf spoelen. De tijd van vroeger was zo slecht nog niet. En schoon waren we ook.
Tante Leny is getrouw, maar bleef kinderloos, onbegrijpelijk, want ze kon goed met ons overweg en ze is een blijvende herinnering in mijn leven gebleven.
Speldjes
07 oktober 2009 13:25
Speldjes verzamelen, een terugkerend verschijnsel van de jaren zestig en zeventig. In mijn gedachten moet het begin jaren zestig geweest zijn, maar in mijn album, zit er een van 90 jaar Schunck en dat was in 1974. Zo heb ik er ook van de VIVO en kolibri koffie, een merknaam van de VIVO, mijn oma stopte met de winkel in 1968, dus er moet ook in de jaren 60 een rage zijn geweest. Ik mis er nog, want voor sommige moest je sparen. Zo was er een winkel in Spekholzerheide, waar ze kippenvoer verkochten, lag naast die grote winkel waar ze fietsen verkochten, tegenover waar vroeger de bioscoop lag op de Akerstraat, daar moest je zegeltjes verzamelen en dan kon je sparen voor een zilveren speldje. Iedereen deed toen mee aan die rage, het maakte niet uit op je een groot bedrijf was, of gewoon een winkel of een café. zo heb ik een speldje van Zum Blauwe Bok. Ik meen een café in Spekholzerheide. De beste waren de speldjes die gesoldeerd waren. zo had die waren van plastic en je had er die geplakt waren en die lieten altijd los.
De speldjes zijn net geschiedenis boeken. Zo had ik vroeger een serie, waar alle kopstukken van de Nederlandse politiek opstonden, waar die zijn gebleven weet ik niet. Maar ook merknamen die niet meer bestaan, zoals Nanette. Een kaas meen ik.
De speldjes zijn net geschiedenis boeken. Zo had ik vroeger een serie, waar alle kopstukken van de Nederlandse politiek opstonden, waar die zijn gebleven weet ik niet. Maar ook merknamen die niet meer bestaan, zoals Nanette. Een kaas meen ik.
Mijn negatieven
18 maart 2009 13:43
Ik ben bezig al mijn negatieven te scannen. Wim Ederveen vroeg me of ik nog foto's had van het WMC. die heb ik maar begin maar te zoeken. Nu heb ik wel alles netjes in een ordner zitten, maar toch. Te onderscheiden wat er op staat is toch vaak nog iets anders. Er zijn al negatieven naar boven gekomen, waarvan ik het bestaan niet meer wist. Je maakt een foto van een auto die je op dat moment bezit, en je ziet dan op de achtergrond een stuk van dat Terwinselen van die tijd. enz. enz.. hier onder een paar van deze foto's.
Carnaval 1985 Eric en ik (in het wit).
Mijn Volvo Kattenrug zal 1981 geweest zijn.
Deze foto's zijn ook hoogstwaarschijnlijk van 1985.
Carnaval 1985 Eric en ik (in het wit).
Mijn Volvo Kattenrug zal 1981 geweest zijn.
Deze foto's zijn ook hoogstwaarschijnlijk van 1985.
Dubbele klas
18 maart 2009 13:28
Ik kreeg van Nico Bisschops geboren 1943 een mail waarin hij schreef dat zijn school jaar een dubbele klas had, wegens de grote hoeveelheid kinderen.
Hij schreef het volgende:
Overigens waren in mijn bouwjaar veel kinderen geboren waardoor 2 eerste klassen tot en met de 6e klas. Als ik mij nog goed herinner zaten in een klas de arbeiderskinderen en in de andere klas de beambte en middenstandskinderen.
Ik had al eens eerder geschreven dat Terwinselen uit 3 groepen bestond. Je had de arbeidersbuurten, de middenstand en de beambte buurten. Dat men het ook doorvoerde op de school was nieuw voor me.
Hij schreef het volgende:
Overigens waren in mijn bouwjaar veel kinderen geboren waardoor 2 eerste klassen tot en met de 6e klas. Als ik mij nog goed herinner zaten in een klas de arbeiderskinderen en in de andere klas de beambte en middenstandskinderen.
Ik had al eens eerder geschreven dat Terwinselen uit 3 groepen bestond. Je had de arbeidersbuurten, de middenstand en de beambte buurten. Dat men het ook doorvoerde op de school was nieuw voor me.
D'r Werner
21 januari 2009 16:00
Werner Hollands was ook onze melkboer, wij woonden in de Mariastraat op nr. 21
Elke dag, of om de 2 dagen kwam hij trouw. Op een dag zei hij dat hij een week niet zou komen, omdat hij met zijn gezin naar Zeeland op vakante zou gaan. Ik was toen ongeveer 9 jaar. Dat had ik goed in mijn oren geknoopt, want mijn vriendin Els Tans ging met het hele gezin ook op vakantie naar Zeeland. Ma Tans zei tegen mij, Leentje je mag ook wel meegaan, maar het busje is helemaal vol (8 kinderen + bagage), maar als je op eigen gelegenheid kunt komen, dan hebben we wel een plekje voor jouw. Mijn moeder zag het natuurlijk niet zitten om mij alleen met de trein of zo te laten gaan. Maar...nu ging Werner...dus ik vroeg of ik mee mocht rijden. En die goeie Werner zag daar geen probleem in.
Zondagochtend, om 7 uur werd ik opgehaald. Mijn moeder had een grote boerenmetworst, een fles Els (lievelingsdrank van Pa Tans) en nog wat snoepgoed voor de kinderen gekocht. Klein koffertje mee en daar vertrok ik, samen met Werner, zijn vrouw, een dochtertje en zoon. In Roosendaal werd gestopt. We gingen naar de kerk, het was immers zondag. Een oudere dame voegde zich bij ons en stapte ook in de auto (Waarschijnlijk een familielid van Werner). Ik weet nog dat ze aan Werner vroeg; "wat moet
dat kind dat steeds met ons meeloopt?" Werner vertelde dat ik in hetzelfde dorp woonde en met zijn melk was groot geworden en dat hij mij moest afzetten op een dijk in Cadzand. Zo geschiede... De familie Tans keek of ze water zagen branden, toen ze Leentje Koonen in de namiddag met een metworst, een fles Els en haar badpak onder de arm op die
zondagmiddag binnen zagen wandelen. De vraag "hoe ben je hier gekomen?" En mijn antwoord; ". . . met de melkboer", heb ik nog heel lang moeten horen.
Maar ik zag wel de zee en dat was een onvergetelijke ervaring. Dat had ik toch maar mooi aan onze melkboer Werner te danken.
Bron: Lenie Koonen.
Elke dag, of om de 2 dagen kwam hij trouw. Op een dag zei hij dat hij een week niet zou komen, omdat hij met zijn gezin naar Zeeland op vakante zou gaan. Ik was toen ongeveer 9 jaar. Dat had ik goed in mijn oren geknoopt, want mijn vriendin Els Tans ging met het hele gezin ook op vakantie naar Zeeland. Ma Tans zei tegen mij, Leentje je mag ook wel meegaan, maar het busje is helemaal vol (8 kinderen + bagage), maar als je op eigen gelegenheid kunt komen, dan hebben we wel een plekje voor jouw. Mijn moeder zag het natuurlijk niet zitten om mij alleen met de trein of zo te laten gaan. Maar...nu ging Werner...dus ik vroeg of ik mee mocht rijden. En die goeie Werner zag daar geen probleem in.
Zondagochtend, om 7 uur werd ik opgehaald. Mijn moeder had een grote boerenmetworst, een fles Els (lievelingsdrank van Pa Tans) en nog wat snoepgoed voor de kinderen gekocht. Klein koffertje mee en daar vertrok ik, samen met Werner, zijn vrouw, een dochtertje en zoon. In Roosendaal werd gestopt. We gingen naar de kerk, het was immers zondag. Een oudere dame voegde zich bij ons en stapte ook in de auto (Waarschijnlijk een familielid van Werner). Ik weet nog dat ze aan Werner vroeg; "wat moet
dat kind dat steeds met ons meeloopt?" Werner vertelde dat ik in hetzelfde dorp woonde en met zijn melk was groot geworden en dat hij mij moest afzetten op een dijk in Cadzand. Zo geschiede... De familie Tans keek of ze water zagen branden, toen ze Leentje Koonen in de namiddag met een metworst, een fles Els en haar badpak onder de arm op die
zondagmiddag binnen zagen wandelen. De vraag "hoe ben je hier gekomen?" En mijn antwoord; ". . . met de melkboer", heb ik nog heel lang moeten horen.
Maar ik zag wel de zee en dat was een onvergetelijke ervaring. Dat had ik toch maar mooi aan onze melkboer Werner te danken.
Bron: Lenie Koonen.
Ton Verbeek
10 januari 2009 00:43
Deze week zag ik in de krant staan dat Ton Verbeek was overleden. Misschien zul je zeggen wie is dat. Ton Verbeek woonde vroeger naast Wetselaar, het eerste huis bij het pleintje van Coorens, maar dan er tegenover. Ik ga er wel eens staan, als ik een foto maak van de Piusstraat, richting Kerk. Alle foto's van de Piusstraat moeten vanuit dit huis gemaakt zijn. Ik ken Ton Verbeek, omdat mijn oudste zus er ging babysitten vroeger. Hij was docent assistent op de Hogeschool in Heerlen en naderhand zal hij wel docent zijn geworden. In de tijd dat mijn vader nog op de mijn zat, ik zal een jaar of 15 zijn geweest, hadden we het over salarissen. Mijn vader had 600 gulden per maand, even veel geleerd als Ton Verbeek, die ING had dus HBO. De salarissen die in het onderwijs werden gegeven waren toen al riant t.o.v mensen in het bedrijfsleven. Hij had 1000 gulden per maand. Er is niks verandert.
Hij is 75 jaar geworden.En woonde vlak bij mij in de buurt, waar ik nu woon. Het kan verkeren.
Hij is 75 jaar geworden.En woonde vlak bij mij in de buurt, waar ik nu woon. Het kan verkeren.