Om wat meer bekendheid te geven aan het leven van mij als transgender plaats ik de Blog die ik op de website heb staan over mijn geboorteafwijking het Syndroom van Klinefelter ook op deze site. Hoe tolerant bent U als lezer t.a.v. van transgenders? Een Transitie dus de overgang van Man naar Vrouw duurt 3 jaar. Na die 3 jaar kun je je laten opereren, dus de penis laten verwijderen en een vagina laten maken, borsten vergroten enz. Niet iedereen doet dat. Of ik het ga doen, hangt van mijn gezondheid af.
De regels om in Transitie te mogen gaan zijn streng. Je mag niet roken, geen alcohol nuttigen en geen drugs gebruiken.
Tijdens een transitie kun je je baardharen laten verwijderen, dat doe ik, een zeer pijnlijke bezigheid die niet verdoofd wordt. Dat verwijderen van de haren duurt zeker 3 jaar.
In die 3 jaar moet je als vroiuw gaan leven. Kleden als vrouw, opmaken enz. Maar dat is geen moeite voor me, ik geniet er zelfs van. Ja het is wel kostbaar, want mijn hele garderobe moet ik vernieuwen.
Gelukkig is er een winkel op de Heerlerbaan bij het winkelcentrum van Renata een vriendin van me, Renata's Festo, buiten het herstellen van kleren verkoopt ze ook tweedehands vrouwenkleding. Daar kon ik dan ook zonder dat je je hoeft te schamen even kijken wat je maten zijn. En wat mooie kleren uitzoeken en passen ze niet, dan kunnen ze altijd passend gemaakt worden.

IMac 2012 en hoe je door onderschatting in de problemen komt.

Permalink
Ergens vorige week belt A. M. op een fotografe voor de krant hier in Limburg. Haar computer deed het niet meer. Nu was ze in oktober vorig jaar ook al bij me geweest, maar toen kreeg ik hem weer aan het lopen, ik had haar toen gezegd, koop een nieuwe IMac, want deze harde schijf gaat binnen een half jaar weer kapot en zie ik had gelijk gekregen, of bijna gelijk gekregen. Wat moet ik doen zegt ze zonder computer heb ik niks. Nu heb ik nog een oude Mac Pro van 2012. Haar IMac was overigens van het zelfde jaar. Ik zeg je kunt die van mij hebben tot de tijd dat je een nieuwe hebt. Een IMac huren kost een 129 euro per dag, als je dan 3 weken moet wachten op een nieuwe, dan weet je het wel. Ik zeg nog tegen haar, als je een nieuwe koopt, kies voor 16 gb, ik heb nog 16 gb hier liggen van mijn nieuwe Mac dan heb je 32 en dan heb je 500 euro gespaard. Je moet wel 250 euro meer betalen  voor naar 16gb te gaan, maar naar 32 gb kost 750 euro meer. 
Ik maakte mijn MacPro in orde voor haar en ze kwam me halen. In de auto zegt ze, ik heb de nieuwe IMac bestelt, met 8gb intern. Ik zeg dat heb ik je niet gezegd, maar R, haar ex had gezegd dat er 8 gb in moest. (Dat was gelogen, ben ik achteraf achter gekomen.), want wat deed het toeval, van R ging ook de harde schijf kapot 1 week erna en die nam ook contact met me op. Toen kon ik het niet nalaten om er eens naar te vragen. Maar ondertussen hadden zich allerlei ontwikkelingen gedaan. 
De IMac die ze bij een vriend had staan, werd ook opgehaald, die vriend had al de hele dag zitten te proberen om hem aan de praat te krijgen, maar dat was niet gelukt. 
Ik sloot bij haar de MacPro aan, installeerde de software waar ze mee moest werken, en ze bracht me naar huis. Ondertussen was het al laat in de avond en ik moest nog eten. 
In de auto doet ze me het volgende voorstel, als je de computer maakt, dan krijg je de helft van de verkoopsprijs, nou dacht ik dat ding is een 900 euro waard, als hij het doet, en dat zijn dan euro. Maar eerst moest ik weten of hij het nog doet. 
Thuisgekomen zet ik hem op mijn werkkamer op een tafeltje sluit hem aan en 2 minuten daarna heb ik hem aan de praat. Je moet maar ff weten hoe. De schijf formatteren lukt niet meer, dus inderdaad kapot. Nog gekeken of met allerlei toetscombinaties de schijf zichtbaar te maken lukte ook niet. De schijf is definitief kapot. Hoe verder? Ik bel haar op. Ik zeg de computer doet het, maar de schijf is kapot. Moet ik proberen hem te maken. Dat was goed. 
Ik bestel het gereedschap en de plakstrips en een harde schijf 3tb Western Digitale Purper, bij elkaar voor een 154 euro. De Blue is goedkoper, maar in de recensies las ik dat deze stil was en de Blue veel kabaal maakt. De originele schijf is een 5400 rpm en deze ook. 7200 rpm zijn vele malen duurder zag ik. De originele is een seagate Baracuda. En blijkbaar heeft Apple bij de originele een sensor ingebouwd om de temperatuur te regelen, maar daar was een aparte kabelbundel voor in de reparatie set. 
De dag erna kwam de reparatie set. Ik deed gewoon dat wat ik in mijn huishouden moest doen, om vrij te zijn in mijn gedachte, van je moet ook nog dit en dat doen en begon aan de klus. Eerst had ik me voor de zekerheid de demonstratie film nog eens goed bekeken wat stond op de site waar ik de reparatie set gekocht had. In het begin had ik wat moeite op het wieltje wat je nodig hebt om de plakstrip te doorsnijden om die er tussen te houden, maar er waren voldoende wieltjes erbij. Dus na 3 keer had ik het door hoe het moest en sneed ik de plakstrip door. Ik ging met de computer naar een grotere tafel, want het computertafeltje waar hij op stond was te klein, vond ik. Ik legde hem op zijn achterkant en bevestigde de zuignapjes op de plekken van het scherm hoe dat was in het instructiefilmpje en tilde het voorzichtig op en zie het scherm zat los, wow dacht ik wat een overwinning. Er moesten nog 2 kabeltjes los van de monitor, dat gin vrij eenvoudig en ik zet het scherm recht. Hij zat nu nog alleen met de plakstrip aan de onderkant vast. Aan de zijkanten zaten 2 lipjes aan elke kant een, om de plakstrip los te trekken, dat deed ik en ik kon het scherm er uit tillen. Het was me gelukt. Eenscherm los maken van een IMac zonder dat het kapot ging. Dat kan niet iedereen voor de eerste keer, de meesten durven er nog niet eens aan te beginnen, maar daar heb ik geen boodschap aan. Ik heb dan wel faalangst, volgens de psycholoog van het MuMc, maar ik vraag me dan wel altijd af wat die andere mensen hebben, die dat niet durven. In ieder geval het was me gelukt. De harde schijf vervangen is zo gebeurt, maar dan moeten de randen schoon zijn, dus alle oude lijmresten moeten er af, zowel van het scherm als de behuizing, daar ben je wel ff mee bezig. Als dat klaar is dan de plakstrips er weer op. Dan is nog moeilijk ook, zeker wanneer de strip niet aan de juiste kant de beschermlaag wil los komen. Maar uiteindelijk was dat ook gelukt en begon ik aan het terugzetten van het scherm. Het moeilijkste vond ik het terugzetten van de 2 kabels, maar na wat gevloek en getier, kreeg ik ze er toch op en liet het scherm voorzichtig op zijn plaats zakken. Het was gelukt, ik had een schijf vervangen van een IMac een van de moeilijkste klussen in computerreperatie. De dag erna ben ik hem gaan installeren. Even van alle spanningen bekomen.
Bij het installeren sluit je de computer aan via een ethernetkabel op internet. En dan start je hem op, je hoeft niks te doen, het is een Apple. Automatisch formatteerde hij de schijf en zet het oorspronkelijke systeem er op en dat is mountain Lion 10.8.5, om het laatste systeem te installeren, heb je 10.9 nodig. Dat heb ik in mijn appstore zitten, dus dat was geen probleem. Het kost alleen iedere keer tijd. Van systeem 10.9 naar Catalina. 10.15 dus. Het had er nog nooit opgestaan. Gekeken of alles het deed ook even wat muziek ervoor gezet. En ook dat was In orde. Bovendien was hij erg stil. Ik had de goede schijf gekocht. Och ja ik had hem ook nog helemaal schoongemaakt van binnen, want er verzamelt zich heel wat stof in een computer na 8 jaar, de ventilator zat ongeveer dicht van de stof, wie weet is dat ook wel de oorzaak geweest dat de harde schijf kapot ging. Ik heb in huis een Dyson luchtreiniger staan, dat helpt om de ruimte stofvrij te houden. 
Ik belde op dat de computer gemaakt was. Ze kwam hem halen en vroeg me wat ze er voor kon vragen. Ik heb hem zien staan met 1 tb en 8 gb voor 900 euro en in die van jou zit 16gb en 3 tb. Dus 900 euro moet je er zeker voor krijgen. Ik heb nog aangeboden om de computer te installeer. Bij de persoon die hem kocht. Ze verkocht de computer, voor 800 euro. Dat was al ver onder de prijs, wat hij waard was. Maar goed, niet iedereen kan een computer verkopen. Ik moest dus 400 euro krijgen dat was afgesproken op een voorstel wat ze zelf had gedaan. De helft van de verkoopprijs, ik weet ook wel dat dit in principe veel is, maar dat is niet mijn pakkien an, dan moet je niet ze niet zo’n  stom voorstel doen. Het kan natuurlijk zijn dat ze, me onderschat had. 
De ellende begon. Ze vond dat de onderdelen voor de reparatie gedeeld moesten worden en dat ik dan maar 325 euro moest krijgen. Ik schreef haar terug, nee dat vind ik niet, want afgesproken is dat ik de helft van de verkoopsprijs kreeg en niet de helf van de verkoopsprijs - de onderdelen, bovendien kon het niet zo zijn dat ik ging betalen voor iets wat zij kapot had gemaakt. Ze maakte de 400 euro over, maar ik was wel kwaad, hoe kun je nu zo gierig  zijn en zo bot. Ze had een computer van mij in bruikleen gratis, daar betaal je normaal 129 euro per dag voor. Ik maak haar de computer, waar ze normaliter niks voor terug had gekregen. Het zette een domper, op het feit dat het me gelukt was om een harde schijf te vernieuwen van een IMac. Hoe scrupels kunnen mensen zijn. Dan begrijpen ze ook nog niet dat je er mensen mee kwetst. Het enige wat telt zijn de eurotekens in hun ogen en dan ga je over lijken. Maar voor mij was het een les om dit nooit meer te doen. 
Maar goed ik had de 400 euro en die gingen rechtstreeks naar mijn spaarrekening op. 
Naar een paar dagen, begon een zekere Paul me te appen. Hij vond te computer te langzaam, hij had een kwartier nodig voor op te starten. Nou dat leek me overdreven, dat de computer langzaam is, dat weet ik, want zij koopt altijd de goedkoopste uitvoering, voor mij altijd onbegrijpelijk, de camera kost bijna 6000 euro daar komen de objectieven nog bij, maar de computer mag niks kosten, dat is hetzelfde als je een versterker koopt van 20.000 euro en je zet er boxen op van een tientje. Dat werkt ook niet. De boxen moet even duur zijn als de versterker en vaak nog duurder. Dan had ze beter in 20012 een Mac Pro kunnen kopen. Een harde schijf verwisselen van die machines, kan iedereen. Die kost dan wel met scherm bijna 5000 euro in die tijd, maar die was nog zeker 10 jaar zonder problemen mee gegaan, dus je haalt het er ook weer uit. 
Paul was niet bij me geweest om hem te installeren. Dus hoe moet ik nu van afstand zien, wat Paul allemaal geïnstalleerd heeft. Nu was ik met R bezig te communiceren over zijn kapotte harde schijf. Dus ik had geen tijd voor Paul, ook omdat ik geen informatie kreeg over wat hij geïnstalleerd heeft. De dag erna had ik alle mogelijkheden in een app met afbeeldingen, maar Paul wilde de computer terug brengen. De verkoopster A.M. Belde me op met de mededeling dat ze de 400 euro terug wilde hebben. Terwijl ze in dezelfde zin zegt dat ze een andere koper had. Maar laten we de andere koper even vergeten. Natuurlijk hoef Kidman geld niet terug te geven. Dat was niet de afspraak. Er was afgesproken dat als ze de computers verkocht ik de helft kreeg. Ze had hem verkocht. Wat daarna komt is niet mijn pakkie an, want daar heb ik geen controle over. 
Bovendien ze had een andere koper. Blijkbaar had ze daar een andere prijs mee gemaakt. Toen stuurde ze een app dat ze 350 euro terug wilde, de maat was vol. Afspraken maken kun je met haar niet. Het enige wat telt is ze zelf, ze heeft niks met mensen. Ze heeft ook niet in de gaten wat andere doen voor haar. Mijn Mac Pro moest maar terug komen en want de waardering om iemand uit de brandt te helpen die in de problemen zat, zat niet in dat mens. Ik had haar, toen ik de computer klaar had te geven aan haar kinderen, of iemand anders die geen computer kan kopen, die zijn makkelijk te vinden, zeker voor een fotograaf, die overal komt. Dan had ik wel niks verdient, maar daar gaat het te om in het leven. Ik heb aak genoeg oude iPads en telefoons die ik niet mee gebruikte weggeven aan mensen dienhet niet konden betalen.  Maar dat zat er niet een. De liefde naar de andere medemens heeft ze niet. Langzamerhand werd me duidelijk waarom haar ex plotseling met een andere vrouw was gaan wonen. Blijkbaar had ze er geen moeite mee. 
Ik heb mijn computer terug, het vertrouwen was weg, dat heb ik haar nog gezegd, maar dat begreep ze niet. Ik heb de deur dicht gedaan en dat was het dan. Jammer, nee. Want je moet niet met mensen om gaan die je niet kunt vertrouwen in dat wat ze zeggen. 
Comments

Stunt

Permalink
Tijdens dat gesprek bij de Winkel van Sinkel vroeg men mij waarom ik bij de Meubelbeurs was weggegaan.

We schrijven het jaar 1992. Ergens in januari hielden we onze jaarvergadering. Dan konden ideeën gespuid  worden voor het komende jaar. Een van de medewerkers, was dhr. Jongen. Niet slim, maar ook niet dom zo een beetje er tussen in, maar ontzettend dominant. 
Tijdens die vergadering opperde hij het idee, dat alle bejaarden een stuk vla zouden krijgen omdat we 15 jaar bestonden. Nou het idee viel in goede aarde. Maar Jos Reijnders de projectleider en tevens voorzitter van de bijeenkomst vroeg, wie organiseert dat. Nou zei ik de persoon die het idee had. Die deed het niet. Toen vroeg men Jos om het te doen, maar die zei daar heb ik geen tijd voor, bovendien is het jullie idee, dus doe het ook maar. Uiteindelijk kwam het bij mij uit, maar ik had er geen zin in, gezien het voorval in 1986, waardoor ik de meubelbeurs moest verlaten. 
Wat was er gebeurt in 1986.
We hadden een nieuwe bus nodig en omdat ik ooit automonteur was geweest, vroegen de rest van de medewerkers of ik dat wilde doen waar ze de bus konden kopen, onder de beste voorwaarden. Dat deed ik, samen met Cor ging ik aan de slag. We liepen heel wat bedrijven af. Dealers, want ik vond dat je een bus alleen maar bij een echte dealer kon kopen. De bedrijven brachten de verschillende offertes persoonlijk naar de meubelbeurs. Sommige mensen komen dan in paniek. Behouden dan niet meer het overzicht en beginnen je achter je rug om zwart te maken. Ik deed niks verkeerd, hield me gewoon aan mijn opdracht. 
De vergadering kwam en men vond dat Ik ook de niet dealers er bij moest betrekken. Dat wilde ik best doen, maar dan moest dat zwart maken van mij, waar sommigen mee bezig waren stoppen en er moest een goedkeuring komen van het bestuur dat we die bus konden kopen, want anders werkte ik me uit de naad, maar dat had geen zin, als we niet de toestemming hadden om hem te kopen, dus Ger, als penningmeester (en grootste roddelaar als het om mij ging, moest een afspraak maken met André Amkreutz, de toenmalige bestuursvoorzitter van de Stichting waar we onder vielen. 
Ik had op een gegeven moment alle offertes binnen, maar de toestemming was nog niet geregeld, Ger was een pessimistisch mens, die er al bij voorbaat van uit ging dat de toestemming er niet kwam en ik was het tegenovergesteld, ik ging er vanuit dat hetgeen probleem was. En tegen tegenslagen kon hij niet, dus gebeurde er niks, weken gingen voorbij, maar op elke werkvergadering, kwam hij weer vertellen dat hij het nog geen afspraak had gemaakt, want hij had er geen tijd voor gehad en het ging allemaal te snel. Er moest iets gebeuren, want de offertes hadden allemaal een tijdslimiet en waren geldig tot een bepaalde datum en als de keuze gemaakt was, was ik van plan om al die andere bedrijven op te bellen en hun te bedanken voor hun medewerking, want zo hoort dat, vond ik. Ten einde raad, belde ik de projectleider op, om te vragen of ik het kon doen. Dat vond hij goed, want hij besefte ook dat al het werk voor niks zou zijn geweest, als die toestemming er niet kwam. Dus ik maakte een afspraak met de voorzitter en de toestemming kwam er, bovendien was het binnen 5 minuten geregeld en kreeg het ook nog een feestelijke ondertoon met gebak en een glaasje wijn. Het kon niet beter lopen, dacht ik. Opgetogen trok ik dus de maandag daarna naar de werkbespreking waar ik van een koude kermis terug kwam, want ik werd uit de meubelbeurs gezet, omdat ik het werk wat een ander moest doen gedaan had en dat ging niet. Jos Reinders gaf niet thuis. Ik had alles in overleg gedaan, hij zou praten met de penningmeester, maar had dat niet gedaan. Nu was het geen ramp, want ik had genoeg anderen dingen te doen. Ik was bezig met de AMBI modules en zou stage gaan lopen bij het CBS. De tijd werd goed ingevuld. De bus kochten ze bij een bedrijf wat ik er buiten had gelaten, omdat die zaken deden in het criminele circuit en achteraf dacht ik, dat past bij die medewerkers die er bij zaten. In 1990 bouwde ik samen met Cor een houten huis voor een neef van me en ik vroeg hoe het ging met de meubelbeurs. Nou zei hij de omzet is nog maar 24000 gulden per jaar en die was ooit toen ik er bij was 80000 gulden per jaar. De markt was verzadigd volgens Ger, de pessimist die nog steeds penningmeester was. De markt is nooit verzadigt zei ik. Je moet hem alleen aanboren. Dat gesprek leidde er toe dat ik ergens in 1990 weer bij de meubelbeurs kwam en binnen 1 jaar tijd zaten we op een omzet van 94000 gulden. Ik had de markt aangeboord. Alles is een kwestie van organiseren en blijkbaar ben ik daar goed in. 

Dat wat wat in 1986 gebeurt was wilde ik niet meer, dus als voorwaarde stelde ik dat ik het zou doen en niemand zou zich er mee bemoeien. Toen ik dit vertelde in het gesprek met de voorzitter van de Winkel van Sinkel, zag ik aan hem dat hij het niet kon, maar dit terzijde. 
Ik regelde alles tot in de puntjes, toch ging dhr. Jongen zich er mee bemoeien en ben ik uit de Meubelbeurs  gestapt, want men hield zich weer niet aan de afspraak en weer kreeg ik geen steun van Jos Reinders, wat een slap figuur was dat toch. 

Ondanks dat ik er toen uit ben gestapt ging de stunt gewoon door. Ik was er dan wel niet meer bij, maar Cor nam voor mij de honneurs waar en het had ook door niemand anders kunnen worden uitgevoerd, want hij was de enige vrijwilliger, die er al 15 jaar bij was. 
Enkele weken daarna werkte ik via de banenpool bij het stadsarchief en op het einde van dat jaar ook via de banenpool bij de PABO in Heerlen, vandaar uit ging ik enquêtes maken voor de Hogeschool, ik raakte weliswaar zwaar overspannen in 1999, dat 3 jaar daarna leidde tot ontslag, maar de gouden handdruk die ik toen kreeg daar leef ik nu goed van. Je kunt nooit zover kijken in je leven, maar uiteindelijk is het toch goed gekomen. 




Comments

Het verleden haalt je in.

Permalink
Heb je dat ook wel eens dat het verleden je inhaalt. Dat had ik gisteren. Ik zat op een sollicitatiegesprek bij de Winkel van Sinkel in Heerlen. De gesprekspartners waren de voorzitter en de coördinator van het bestuur. Toen het gesprek bijna beëindigd was kwam dhr. Claessens binnen. Die kende ik nog van de Lorenhof een tuindersvereniging in Welten waar ik ooit een tuin heb gehad en waar hij in het bestuur zat en waar al zeker was dat hij voorzitter van de club zou worden, omdat de voorzitter er mee zou stoppen. Ik ben er toen uitgeknikkerd omdat ik een van de ex bestuursleden voor dieven had uitgemaakt, wat waar was, want ze hadden het zelf toegegeven dat ze spullen uit mijn tuin hadden gehaald, waarvoor ik betaald had.  Toen die binnen kwam raakte ik de weg kwijt. Het gesprek liep in eerste instantie goed, maar de vragen die ik stelde werden niet positief beantwoord. Het waren wel slimme vragen van me, want ik wilde weten hoe de structuur was en daar kwam ik tijdens het gesprek niet achter. Ik had er diverse keren naar gevraagd en voorbeelden aangedragen, hoe wij werkten op de meubelbeurs, maar hoe zij werkten, dat vertelde men niet. Dus ik probeerde het over een andere boeg te gooien en dat lukte, de voorzitter trapte er met beide poten in. 
Ik begon over de website. Ik zei de website presenteerde een gebouw, maar niet de kleding die jullie verkopen, bovendien mis ik het team. Dat willen de mensen niet zei de voorzitter. Nou dat is een antwoord van een dictator. Hij had moeten zeggen we zullen het de mensen vragen en als ze het willen doen we dat, of we zullen het vragen, maar ik denk dat ze het niet willen, maar deze antwoorden gaf hij niet, hij zei, dat willen de mensen niet. Hij wil het niet en hij beslist. Dus als vrijwilliger daar heb je niks te vertellen, hij maakt de dienst uit. Daarom is ook te begrijpen, dat 29 van de 30 vrijwilligers ouder is dan 65 jaar. Mij had men overigens jonger ingeschat.  Jongere mensen kunnen en willen daar niet werken, want de huidige mentaliteit is een mentaliteit van inspraak en mee kunnen beslissen, werkbesprekingen kende men ook niet. Voor de verdeling van het werk kende men 2 mensen. Die dat deden. Je moest opgeven wanneer je kon en dan werd je ingedeeld. 
Nu moet je je voorstellen dat wij in 1977 al een systeem hadden van inspraak van vrijwilligers, die ook nog alles bepaalde. En deze organisatie had dat nog steeds niet. Deze organisatie wordt geleid die deze zaak in 1971 begonnen is en zijn kindje niet kan loslaten. Hij begrijpt niet dat aan elk leven een einde komt.
Ik heb in zoveel dingen het initiatief genomen, maar ik heb alles heel makkelijk kunnen loslaten. Mensen vertrouwen dat ze het alleen verder kunnen, daar gaat het toch om in het leven. Opleiden naar volwassenheid. Blijkbaar kan dat niet iedereen. 
En dan had je nog die kleren, een webshop wilde hij niet, maar dat had ik ook niet gezegd, een pagina maken waar je laat zien wat je verkoopt en dat elke week vernieuwen. Daar kreeg je ook meer klanten mee. Meer klanten wilde hij niet, dhr. Edgar Peeters, ze hadden een vaste klantenkring en daar had hij genoeg aan. Dus voor iedereen die dit leest, je bent niet welkom in de Winkel van Sinkel van Heerlen, als je niet tot de vaste klantenkring behoort, dat is wat dhr. Peeters hier zegt. 
Dhr. Edgar Peeters zit op dood spoor en zolang hij het er voor het zeggen heeft, blijft hij op dat dode spoor zitten. Er zit geen vernieuwing en verjonging in de winkel, hij ergerde zich er aan dat, dat handelaren hem de merk kleding voor een appel en een ei er uit haalde, maar toen ik zei dan maak je die toch duurder, dat kon niet, want dat was niet eerlijk t.o.v. de mensen met een kleine beurs, je kon voor 11,35 een compleet pak voor mannen hebben. En ze hadden het al eens op 11,50 gezet en toen waren de klanten in opstand gekomen. Als je je nooit aan vernieuwing van het klantenbestand doet is dat te begrijpen. Maar het zijn prijzen die niet meer bij de huidige maatschappij passen, denk ik. Merk kleding mag je rustig duurder maken, bovendien kun je, als je weet wie de handelaren zijn, de prijzen voor de ze mensen verhogen en voor de andere niet, dat deden we op de meubelbeurs ook. 

Nee dat was niet mijn pakje aan, daar ben ik te ambitieus voor, ik sta niet stil in mijn leven, ik wil vernieuwen, de winkel in de 21ste eeuw zetten, deze winkel zit nog in de 20ste eeuw. Ik wil modeshows organiseren, op jaarmarkten in Heerlen, Hoensbroek, Terwinselen. Dat lokt nieuwe klanten aan. Ik wil mensen aantrekken die herstelwerkzaamheden aan kleding doen, want daar is een tekort aan, recycling is meer dan alleen tweedehands kleding verkopen, ik wil jonge vrijwilligers aantrekken, die de winkel een nieuw elan geven, ik wil kleding via de website verkopen. In een Corona tijd. Maar helaas, wil de leider van deze winkel dat niet, vast geroest in zijn eigen ik, waarvan hij meent dat dit de enige weg is, want hij bestaat al sinds 1971. Maar de zelfde tijd niet meer. Maar als hij er niet meer is, wat dan, als dhr. Claesens het overneemt, dan zal het niet veranderen, dezelfde conservatieve persoon. De Coördinator misschien. Wie zal het zeggen, de toekomst gaat het uit wijzen, maar een toekomst zonder mij. 

Comments

Vrijwilligerswerk

Permalink
Ik had me ingeschreven bij 2 vrijwilligers centrales, een van Landgraaf en een van Heerlen. En op verschillende vacatures geschreven en zoals de verwachting was overal afzeggingen, want wie geeft een transgender nu werk, je kunt je tegenwoordig zo gemakkelijk verschuilen achter het Coronavirus. Het bestuur van de klimboom de voorzitter daarvan maakte het wel al te bont, volgens hem stonden ze op failliet gaan, er was niks meer te doen. En als het Corona virus voorbij was dan zou het nog maanden duren voordat ze weer een voorstelling konden organiseren, wat een onzin. De artiesten staan te schreeuwen om weer aan de slag te gaan. Dus een optreden heb je binnen een dag georganiseerd. Alweer iemand met Transgender Fobie. 
Nu had ik dit bericht op mijn Facebook gezet en Wiel Weijers meende dit te moeten doorspelen aan de voorzitter. Ik schrijf het niet op hoe ik dat vind, vul dat maar zelf in. Dus je begrijpt dat deze dat met beide handen aangreep om me definitief uit te sluiten zo, met jou kan ik niet samenwerken.

Maar laten we eens alles op een rijtje zetten. 
Er staat een advertentie bij de vrijwiligers vacaturebank. Voor een bestuurslid bij de klimboom.
Ik ga op de site kijken en zie dat ze tot 1 juni niet actief kunnen zijn, wegens het Corona virus. Maar 1 juni is voorbij dus mag ik er vanuit gaan dat ze nu weer actief zijn. En als je verder bladert door de site hebben ze ook allerlei activiteiten. 
Op de site staat ook dat je voor een voorstelling contact moet opnemen met Wiel Weijers en Wiel is een klasgenoot van me en je weet hoe ze in Limburg zijn, juist ja een kruiwagen helpt altijd. Of hij nu lid is van het bestuur dat staat er niet, maar de indruk is wel gewekt. 
Dus ik schrijf in de mail duidelijk dat Wiel Weijers een klasgenoot van me was op de lagere school. 
Nu belt de voorzitter me op, vanmorgen. Ze waren bijna failliet, er waren geen activiteiten, (na die indruk had ik niet, gezien wat er op de website staat) maar zeg dat niet, ik laat hem zijn verhaal vertellen. Ze hadden a.s. Woensdag een vergadering van het bestuur. Nu had je me kunnen uitnodigen dacht ik toen, maar een uitnodiging bleef uit. 
Op het einde van het gesprek vroeg hij waar ik Wiel Weijers van kende, dat had ik duidelijk in het bericht geschreven een overbodige vraag dus. Maar mijn voornaam, mijn mannelijke stem en het feit dat ik bij Wiel Weijers in de klas heb gezeten, is er maar een ding zeker. Ik ben een transgender. En ook die conclusie mag jezelf trekken.

Als je op dit moment geen bestuurslid wil, haal die advertentie dan weg. En zet die er weer op als Corona voorbij is. Maar als je wel een bestuurslid wil, dan nodig die persoon uit. Want misschien heb ik ideeën die optredens wel mogelijk maken. Die hun uit de crisis halen. En ik heb ideeën, want ik ben een multifunctioneel  media mens. 
 Was het nu omdat ik transgender ben, dat wordt natuurlijk ontkend, want ze doen niet discrimineren. Dat kun je ook niet toegeven, want dat is strafbaar. Maar goed denk er maar eens over na en misschien kom je tot de zelfde conclusie die ik heb gedaan. 
En tot slot, het is En was niet netjes van Wiel Weijers om het berichtje op mijn Facebook site door te sturen aan de voorzitter. 
Comments

Sony RX100 M7

Permalink
Je moet ook eens iets opschrijven over stommiteit die je begaat in je leven. Want niemand is perfect.

Ik was op zoek naar een camera, zo’n kleintje om mee te nemen in je broekzak. Ik heb wel van die dingen, maar de meeste zijn al meer als 10 jaar oud en de techniek staat nu eenmaal niet stil. Het oog was me gevallen op de RX100 M7 van Sony. Ooit had ik de w300 gehad en die deed het goed. En ook de Sony F828 was een goede camera. Dus waarom zou deze camera dan niet goed zijn. Er hangt wel een aardig prijskaartje aan van 1300 euro. Maar dan heb je ook wat denk je dan. De techniek van de Alpha 9 zou er in zitten. Een camera van 3900 euro. Wow, denk je dan. Dat moet goed zijn.

Nou de camera is een grote flop, als het de techniek is van de Alpha 9, koop die dan ook nooit, want dan gooi je bijna 4000 euro over de balk. 
Ik heb er 1300 over de balk gesmeten. Ik had er beter aan gedaan de Z50 van Nikon te kopen. Dan had ik mijn oude DX lens nog kunnen gebruiken. Maar ik sukkel kocht deze Sony RX100 M7. 
Wat is er mis aan.
No om te beginnen iedere keer als je het klepje open doet, om het kaartje er uit te halen, valt de accu er vanzelf uit. Om een betere vergrendeling te maken dat die bleef zitten, dat minuscuul stukje plastic was te veel gevraagd voor Sony, wat meen je dan wordt de camera te duur, dan zijn die 1300 die ze voor die rotzooi vragen te weinig.
We halen het toestel uit de doos en dan zit er geen oplader in om de accu via een lossen oplader op te laden. Er zit wel een oplader in met een minuscuul   klein kabeltje, maar opladen moet je via de camera. Het kabeltje is zo klein dat dit een hele tour wordt, om hem aan die oplader te krijgen. Ik had gelukkig nog een kabel van mijn PCX50 koptelefoon van Senheiser. Een flinke lange kabel. Die deed het ook en daar laadt ik hem mee op. Het ontbreken van een losse oplader is een echte miskleun, je moet nu iedere keer de accu er uithalen om je reserve accu op te laden. Alsof 1300 euro niet genoeg is voor zo’n camera.  In de doos vind je ook 2 touwtjes om een nekriem aan vast te maken. Helaas ontbreekt die nekriem. Daar was de camera met zijn 1300 euro blijkbaar te goedkoop voor om die er bij te doen. Ik heb er de nekriem van mijn p7700 er aangezet. Wat wil je anders. Het begon al met een teleurstelling toen ik de doos openmaakte. 

Heb ik bij de Nikon 1 mechanisme handeling nodig om van 1 beeld fotografie naar meer beelden te gaan per seconden, wat zelfs kan onder het fotograferen. Dan heb je daar bij Sony minimaal 3 software matige handelingen voor nodig en dat gaat niet onder het fotograferen. De vogel die net weg vliegt, is dan allang weg. Voor de opslag heb je een apart kaartje nodig. Het moet minimaal een schrijfsnelheid hebben van 100mb per seconde.
Je zou kunnen zeggen, dan zet ik hem altijd op meer beelden per seconde. Het nadeel is, dat hij dan 9 beelden per seconde maakt en die 9 beelden ook gaat opslaan en daar tijd voor nodig heeft. Dus foto’s maken en dan snel daarachter weer foto maken, gaat niet, want hij heeft dan een halve minuut nodig voor alle foto’s van vasthouden op te slaan, dus weg met je snelle fotografie. Blijkbaar heeft Sony het geheugen vergeten voor het tijdelijk wegschrijven in een intern geheugen die snelle fotografie mogelijk maakt, en blijkbaar zit dat ook niet in de alpha 9 waar dat nog meer speelt, want daar zit een 45mp chip in. Wat ik al zei dat is nog meer geld over de brug smijten. 
In de RX100 M7 zit een 20mp chip in. In de Nikon P7700 zitten in het draaiknop je boven, 3 standen die je zelf kunt programmeren. Daar kun je in zetten dat je snel van 1 foto naar meer foto’s wil gaan. Sony heeft ook zo’n knopjes verborgen onder andere knopjes dus niet apart. Zo kun je het emmertje programmeren en de FN knop, maar programmeren om van 1 beeld naar meerder beelden in een keer te gaan zit er niet in. 

De zoeker gaat als een idioot over het beeld, je wordt er gek van, soms staat hij zelfs helemaal niet in beeld dan moet je met je vinger op het scherm drukken om de focus ergens op te richten. En dan springt dat ding van hot naar haar als je b.v een landschapsfoto maakt. Dan maak je de foto en dan zet je hem op de computer en dan is de foto wazig. Eendjes tussen het riet fotograferen, vergeet het maar totaal onmogelijk met deze camera  en dan maar te zwijgen van filmen, dat is schier onmogelijk. Dus daar correspondeerde ik over met Sony zij stuurde me naar 1 pagina in de handleiding, een handleiding die er niet bij is als je hem koopt, maar alleen te vinden is op internet. De mogelijkheden die hier in beschreven staan. Val je steil van achterover en je kunt alles in een camera duwen, maar hier slaat Sony toch echt de plank mis. Een kleine camera moet handzaam zijn, met weinig toeters en bellen, maar als je de handleiding ziet van deze camera, dan krijg je een hartinfarct en raak je in één klap over spannen. Waar moet ik beginnen. 
Maar goed het programmeren van een vast punt in de camera zoals de medewerker omschreef werkte niet. Dus ik heb zoek naar wat er wel mogelijk was, zonder handboek en ik vond het. Er zijn minimaal 4 software instellingen nodig om dat ding stil te krijgen en wil je dat ongedaan maken dan heb je dat ook weer nodig. Ze staan in 4 verschillende menu’s. En dan mag je de camera niet in de automatische stand zetten, want dan werkt het niet meer. Je kun hem wel in de A zetten. Maar dan moet de camera wel altijd in de RAW stand staan.

Laten we het hebben over iets dagelijks. Je ziet een leuk kevertje zitten en je denk daar maak ik een foto van. Tevergeefs zoek je naar de Macro stand. Waar normaal kleine camera’s dit hebben zitten in het draaiwieltje achter op de camera, heeft Sony dat niet. Sony lost dat, het verwondert je niet software matig op. Automatisch werkt het alleen als de camera in automatisch staat. Dan ga je naar het kevertje  toe met de camera en dan moet je ook meteen een foto maken op die afstand als je het logo linksboven in de hoek het macro tekentje zichtbaar wordt. Ga je nog korter bij dan is de foto altijd wazig. Macro werkt dus voor geen meter. 
Heb je de camera niet in automatisch staan, dan heb je weer minimaal 3 handelingen nodig door een ondoordringbaar menu om hem in de macro stand te krijgen. Je raad het al, de kever is weg.

Pak nu de flitser. Er zit een weg klapbare flitser op. De werking van dat ding is ondoorgrondelijk. Je kunt de flitser softwarematig op uit zetten. Een overbodige handeling, als je het mij vraagt. Want als hij ingeklapt is moet hij het gewoon niet doen. Maar het mechanische aan het softwarematige hangen, kent Sony niet.  Maar als je hem aan zet en hij is ingeklapt, doet hij het gewoon. Hij klapt niet uit, hij flitst in zij kastje. Maar het is ook zo, als je hem uit zet en je klapt hem uit flitst hij niet. Zo’n miskleun heb ik nog nooit meegemaakt. Ik heb een P7700 en een p8200 van Nikon. Je moet je voorstellen de laatste is 2009 en de p7700 is van 2012. Als het te donker wordt, en de camera staat in automatisch komt het flitsschoentje gewoon naar buiten. 
Sony heeft geen nieuwe software gemaakt voor de camera ze hebben gewoon oude software steeds zitten uit te breiden en het zou me verwonderen en ik denk dat dit bij al hun camera’s zo is. Er zit geen enkele innovatie in, het is voortborduren op rotzooi van jaren geleden. 

Je kunt de camera instellen op RAW, dat zien ze als innovatie, dat kon de Nikon P7700 al in 2012, ik bedoel maar, zou Sony dan 8 jaar achterlopen op Nikon. Instellen op RAW is de allereerste instelling. Daaronder kun je de kwaliteit van Jpeg instellen. Maar als ik toch alleen maar op RAW fotografeer, is dat toch te totaal overbodig. In de menu’s zijn alle dingen, op zwart gezet die je in die instelling niet kunt instellen. Ik heb de camera meestal op M staan. Dus instellingen voor de scène knop staan op zwart, maar de jpeg instelling voor alleen RAW staat niet op zwart, zijn ze vergeten, of ze weten niet wat if...then....else betekent in de programmeer omgeving.

Ik heb de Nikon D800e een camera met een heleboel instellingen, maar de instellingen die je snel nodig hebt, zitten allemaal onder handbereik, zo dat het ook heel snel om te zetten is. Bij Sony is de vogel gevlogen, als je net een foto hebt gemaakt waar een andere instelling voor nodig is. Auto iso kun je bij de 800e in 1 handeling omzetten, zonder te kijken, een blindelingse handeling. Dat is bij sony niet mogelijk. Je moet dan de fn knop indrukken op de achterkant, dan verschijnt er een menu, en dan zie je dat hij net op meerder beelden staat, dan moet je met het draaischijf je op de achterkant helemaal naar de andere kant toe En dan kun je hem van b.v. iso 64 omzetten naar auto iso, dan druk je op ok en dan is het menu weg, wil je dan ook nog iets anders instellen, dan moet je weer het menu oproepen om dat andere in te stellen, en doe vooral niet draaien aan het schijfje, want dan gaat hij niet naar een ander menu, maar dan laat hij de verschillende mogelijkheden zien, in die specifieke mogelijkheid. 
Ik heb de camera altijd op M staan, behalve bij video. Maar bij een foto maken op M Manuel dus nu kun je bij de Nikon p7700 aan de voorkant met een apart draaiknopje het diafragma in stellen en met een draaiknop op de achterkant  de snelheid De Sony heeft op de lens een draai knop zitten, daar kun je het diafragma in stellen, aan de achterkant zit het kleine multifunctionele schijfje en die is er voor de sluitersnelheid. Dat hadden ze andersom moeten doen, je gebruikt meer de sluitersnelheid dan het diafragma.   Als je een beetje hard op dat knopje voor de snelheid drukt zit je in een ander menu. Totaal belachelijk deze constructie. Omzetten gaat niet.  Bij Nikon kun je zowel de draairichting als de functie omzetten. 
Dan de kwaliteit van de foto’s. Die is belabberd slecht. De camera kan niet om gaan met zo’n en schaduw, of de schaduw is zwart als de zon goed is of de zon is overbelicht als de schaduw goed is. Stel onder een boom zitten 14 jonge ganzen met pa en ma in de schaduw en de zon schijnt fel. Dat komt voor in het Welterpark in Heerlen. Buiten het feit dat de jonge ganzen allemaal wazig waren. Waren de beelden buiten de schaduw allemaal overbelicht. Ik zette de camera op automatisch hielp voor geen meter. Met een beetje camera krijg je het nog wel goed op je computer, zo niet bij Sony RX100 m7. Het blijft overbelicht. Er doken een paar andere Canadese Ganzen op, toen verdreef vader Gans van die 14 dat echtpaar. Een mooie scène en ik had hem in de continue stand staan en op automatisch. Het resultaat gewoon allemaal onscherp.

 

Daar heb ik dan meer als 1400 euro voor betaald voor dit resultaat. Dat is huilen met de pet op.
Sony RX100 M7 is bacher. Rotzooi, om het anders uit te drukken. De camera van Nikon voor 150 euro werkt beter en daar zit ook nog GPS in. Die zou je kunnen koppelen aan je telefoon, dan heb je hier ook GPS in. Kijk 1300 is te weinig om dat in te bouwen. Nikon doet het wel in een camera van 150 euro zetten, maar bij Sony betaal je 1300 euro en dan zit het er niet in. Dat is buitengewoon vreemd. Het koppelen aan je telefoon werkt niet, tenminste niet op mijn IPhone 11 Max pro een vrij recentere IPhone is er niet. Dus dat met die GPS dat kun je vergeten. 

Laten we het eens over video hebben. Als je naar de instellingen van de video gaat dan vliegen de begrippen je om de oren. Veel begrijp ik er niet van, ik denk dat het uit de professionele wereld komt en dan vraag je je af wat dit te zoeken heeft op een een consumenten cameraatjes. Het woordje shutter vind je niet. 
Maar goed ik had nog een kaartje van de GoPro en ik zette het erin, met de GoPro kon ik 4K filmen. Bij de Sony gaat dat niet, schrijfsnelheid te laag.een nieuw kaartje moeten kopen, 64 euro extra kwijt. Nu was ik met de hond aan het wandelen en was er een muziek optreden bij een verzorgingshuis, je weet in Corona tijd vinden die buiten plaats. Ik denk dit is een mooie gelegenheid om hem uit te proberen. Na 5 minuten stopte hij er mee. Langer ging niet. Vanuit de hand filmen gaat niet langer dan 5 minuten, hij wordt anders te warm. Het is notabene een Vlog camera. Nee langer ging alleen maar van statief en de instelling moest verandert worden, maar dan liep ik wel de kans dat hij verbrande. Nou als hij verbrand dan stuur ik hem terug. Zoiets doms heb ik nog nooit meegemaakt. Je koopt een Vlog camera en na 5 minuten stop hij er mee. Dus wil je vloggen koop een IPhone 11 Max Pro want die doet het uren achterelkaar zonder uit te vallen. Ze zijn ongeveer even duur, de iPhone doet het altijd en de Sony geef er de brui aan, na 5 minuten.
Dan de kwaliteit van de beelden. De Sony kan niet tegen schitteringen van het water. Je krijgt het ook niet goed, de licht weerkaatsing is altijd overbelicht. Af en toe valt de kleur weg. Dat komt omdat de lichtmeter niet vast te zetten is. Dus dan spring hij naar een licht gedeelte en dan is de film onderbelicht of hij springt naar een helder gedeelte en dan is hij totaal overbelicht. 

Ook in het filmen is de iPhone veel beter. 
Je kunt het geluid van de wind in de Sony reduceren, het helpt alleen geen meter. Ook daar is de IPhone veel beter in. 
Alles in ogenschouw genomen is deze camera een grote mislukking. En absoluut veel te duur. 200 euro was nog te veel voor deze bacher. 
Ze hebben een camera gemaakt met duizenden mogelijkheden, maar aan al die mogelijkheden heb je niks aan. Het is een camera die je op reis mee neemt, tenminste dat was de bedoeling, klein licht in gewicht, hoewel dat laatste tegenvalt. Hij is totaal niet handelbaar. Ik weet ook niet wie hem getest heeft. De meeste begrippen zijn voor een leek niet te begrijpen en daar wil je hem toch aan verkopen. Dat het filmen er na 5 minuten mee op houd, is ronduit belachelijk 
Conclusie Koop geen Sony RX100 M7 maar het beste is als je helemaal geen Sony koopt, want ik denk dat de software overal hetzelfde is. 

De camera heb ik gekocht bij Kamera-expres. Ik heb met ze gecommuniceerd, maar ze nemen hem niet terug, terwijl ze dat wel moeten, want de camera’s voldoet niet aan de verwachtingen, ik heb gevraagd om hem om te ruilen tegen een ander product, waar ik zelf dan ook nog voor 140 euro aan bij leg, want dat is die andere goedkoper, ze geven niet thuis. 
Kamera-expres houdt zich niet aan de wet en als je je niet aan de wet houdt, ben je een oplichter zo simpel als maar wat. Ik had niet meer als 10-20 foto’s mogen maken. Wat een oplichterij. Als je de camera op meerder foto’s zet, en je houd hem 3 seconden vast staat de teller al op 27. Nogmaals Kamera-expres is de grootste oplichtersbende aller tijden, en dat past wel bij deze Sony. 
Comments

Facebook

Permalink
Ik was bij Facebook weggegaan het vorig jaar, omdat ik gepest werd bij de vleet. Dat was niet normaal, maar we leven in Corona tijd en dan kom je weinig mensen meer tegen en ook omdat de baliemedewerkster bij de VuMc me niet herkende en me meteen aansprak met: wat kan ik voor u doen mevrouw. Nu wist ik nog wel ongeveer wie ik allemaal in de groep had en die mensen had ik allemaal een uitnodiging gestuurd en van de zeg maar 40 mensen zijn er 20 over, want een paar hebben weer afgehaakt. In eerste instantie had ik er 23. dus 17 niet. Als ik eerlijk moet zijn verbaasde het me niet. 
Daar zijn mensen bij waar ik jaren in huis ben gekomen, om de computer te maken, hebben me laten de vallen als een baksteen. de persfotograaf van de Provincie Limburg is daar bij. Tenminste dat zei hij altijd, dat hij dat was. Mijn eigen kapster, maar dat had ik me wel gedacht, laaggeletterde mensen hebben vaker problemen daar mee. 
Vroeger voordat ik in transitie ging, of Überhaupt naar Amsterdam ging, was iedereen vriendelijk, kwam iedereen naar me toe, maar nu is dat allemaal voorbij. ik heb een buurman die me pest, durf mijn eigen tuin niet meer in en over de vloer komt niemand meer. Vroeger liep ik altijd in een kleed rond als ik alleen was, maar niemand zag het en nu heb ik nooit meer een kleed aan, maar wel vrouwen kleren mooie broeken blouses jassen, soms tweedehands en nu is iedereen weg. Laatst ging iemand verhuizen, ik kreeg wel zijn nieuwe adres, maar in de mail schreef hij er bij dat ik niet op bezoek mocht komen, hij had het wel netjes ingekleed met voorlopig wil ik tijdens de verhuizing niet lastig gevallen worden, na een half jaar stuurde ik een mail of hij al verhuisd was, dat antwoord heb ik nooit meer gekregen. Zo gaat dat. Ik ben niet veranderd vind ik zelf, ja ik voel me anders dat wel, dat komt nu eenmaal door dat vrouwelijk hormoon. Ikzelf ben voor mijn gevoel weer terug in het gevoel van voor  de testosteron tijd. 
Het enige verschil ik ben uit de kast gekomen, ik heb iedereen vertelt dat ik eigenlijk een vrouw ben en nu is dat bij mij, omdat ik een Klinefelter ben, ook altijd zo geweest. ik heb net als een vrouw 2 X chromosomen en bepalen de chromosomen niet wie je bent, als we daar alleen maar naar zouden kijken. Kijk als ik moderne ouders had gehad, zoals de ouders van Loena
dan was er niks aan de hand geweest, dan was ik gewoon altijd vrouw geweest en dan had niemand geweten dat ik ooit man was geweest, ook de moslims niet die me het bloed onder de nagels weg halen. Nu deed hij dat ook bij de vorige bewoner van dit huis. Maar ik denk omdat ik transgender ben is het nu nog 10 maal erger. Maar dat is niet het ergste, het ergste is dat niemand wat doet, geen politie zelfs niet Roze in blauw, de gemeente niet de politici niet, dus in wezen zijn ze allemaal transgender haters, want waren ze dat niet, dan deden ze wat. De politie zegt doodleuk, je moet eerst in elkaar geslagen worden, dan doen we dat, alsof geestelijk geweld niet bestaat. 
Nee mijn ouders waren conservatieve mensen, oerconservatief zelfs, die ontkende zelfs dat ik Klinefelter had en die onterfde me toen ik er mee naar buiten kwam. Als ik in die tijd had gezegd dat ik liever een vrouw was, ik denk dat ze me aan de hoogste boom hadden opgehangen. Maar als kind had ik toch die BH van mijn moeder aan en liep ik ook op haar witte trouwschoenen. wat me altijd verbaasd heeft, dat als we vadertje en moedertje speelden werd er nooit tegen mij gezegd jij bent het vadertje. Niet dat ik dat wilde, ik wilde dat nooit zijn, maar ik ben er nooit vooruit gekomen, dat ik dat niet wilde zijn. Wel moedertje, maar dat mocht ik ook niet zijn, want ik had nu eenmaal een syndroom en als je een syndroom had was je een debieltje volgend Liduina want zo noemde ze altijd mensen met het syndroom van Down, zo simpel is dat. 

Iedereen is anders is een site met verhalen van vooral jongeren die anders zijn. 
ik ben anders, al mijn hele leven lang ben ik anders, niet alleen in mijn hoofd is dat zo, maar ook in de samenstelling van mijn cellen mijn chromosoomparen zijn anders. XyXXy cellen met 1 X chromosoom te veel en cellen die dat niet hebben. en als ik als Klinefelter gemaakt ben dan zijn die cellen met dat teveel in X in de meerderheid en dat zal ook wel zo zijn bij mij. Het vrouw zijn bij mij is van nature zo. Mijn ouders zagen een penis en dachten dat ik een jongen was, maar in de loop van mijn leven moeten ze gezien hebben dat dit niet zo was. Toen ik een van mijn jonger zussen naakt zag spelen tenminste met het bovenlichaam vrij in de zandkoel van Schaesberg, dacht ik zo zie ik er ook uit. In de loop van de tijd kreeg ik borsten die niet meer weggingen, ook niet toen ik na een dieet nog maar 63 kilo woog. Frustraties at ik altijd weg. ik weet niet hoeveel Nutsen ik altijd at elke dag. Een heleboel. Boordevol suiker. Ik woog bijna 100 kilo en toen kreeg ik mijn tweede leverontsteking. Ik moest afvallen en deed dat tot 63 kilo op 3 maanden tijd, maat 28 in de broek, ik kan het me nog herinneren. Suiker is taboe nu. Krijg ik hartproblemen van. 

Eindelijk ben ik dan nu uit de kast. Maar de mensheid is dat nog lang niet. Er is nog altijd een Taboe op het anders zijn. Een taboe dat komt omdat, het een angst is in de mens zelf, eeuwenlang ingeprent door al die leiders van die geloven en nog steeds gebeurt dat. Ook onder moslims zijn er mensen die zich anders voelen, voor die mensen is het nog erger om opgesloten te zitten in een harnas van taboe's, vaak is dan de enige uitweg een zelfmoord. Dat kan niet de bedoeling zijn. 
Vandaag is het 17 mei, de verjaardag van Henk, Reintje, Maxima en al die anderen, maar ook de internationale dag tegen Homo, Bi, Intersekse en Transfobie. 
Comments

Psychologisch onderzoek

Permalink
Deze week kreeg in eindelijk een verslag van het psychologisch onderzoek, omdat er nogal wat tegenstrijdigheden in staan heb ik het hele dossier aangevraagd. want het zou wel eens zo kunnen zijn dat deze persoon zijn persoonlijke aversie tegen transvrouwen, verwerk heeft in dit verslag. Ik zou een kort lontje hebben, nou dat is niet, mijn grote fout is altijd geweest, dat ik te lang wacht voordat ik wat zeg en als ik dan wat zeg, dan is de emmer al overgelopen, een bewijs hiervoor is dan wel dat ik 1,5 jaar geduld heb gehad met de assistente van mevr. Vreuls en ook met mensen uit mijn zogenaamde vriendenkring, die maar steeds bij de oude voornaam en titel blijven. ook mijn geduld raakt wel eens op. Dus ivm kan niet zeggen dat ik een kort lontje heb. was het ook niet zo dat mijn psycholoog in Amsterdam tegen me had gezegd, dat ik niet meer over me heen moest laten lopen, die had ook ontdekt dat ik eigenlijk te veel geduld had met mensen en zo was het dan dat ik meteen nadat dhr. Arts mij met de oude voornaam en met de verkeerde titel aansprak, ik meteen een klacht indiende tegen hem en de receptioniste die me naar de mannen WC stuurde, een persoonlijke verontschuldiging heb ik nooit gekregen, ondanks dat hij daar toe verplicht is, ook een vermelding in het dossier is er niet, terwijl men dat verplicht is. Het korte lontje zit dus bij Dhr. Arts en niet bij mij. maar ga maar eens kijken op internet naar de reviews van deze man, dan weet je hoe het zit. Sla de hoge waarderingen over, want dat heeft die zelf geschreven 

ik zou te wantrouwend zijn, ja dank je de koekoek, ik zou zeggen lees de site maar eens, dan weet je waarom, deze week weer iets ontdekt. Ik heb ergens tussen 1985 en 1994 mijn schildklier laten controleren, omdat ik niks at maar alleen maar dikker werd. Omdat mijn schildklier waarde van TSH te hoog was, vroeg mijn huisart me of ik al eens eerder een onderzoek heb gehad. nu heb ik dat dossier ooit opgevraagd en heb ik dus thuis liggen en ik vond een TS4 waarde van 5,9 en een TS3 waarde van 1,8 allebei hartstikke niet goed,FT3 moet 3-8 zijn en FT4 moet 9- 12 zijn, de ft4 is nu 10,7 en niet zoals bij het Zuyderland staat 12,1 als minimum dat had ik al ergens gelezen dat iedereen wat anders hanteert. ieder geval, toen hebben ze  gezegd dat alles dik in orde was. dus je begrijpt wel dat ik artsen totaal niet meer vertrouw, in alles hebben ze bedonderd.
Ik zou hooggevoelig zijn, ja dat ben ik, daarom heb ik ook hartproblemen. 
Ik zou langzaam zijn. Hoezo langzaam, waar hebben ze dat uitgehaald, ik had concentratie problemen, bij het oplossen van de puzzels, maar dat staat nergens. Met het invullen van de vragenlijsten, was ik 2 uur eerder klaar als wat gebruikelijk was. Nu ben ik absoluut niet de snelste, dat is zo, alleen op de ligfiets rij ik altijd top snelheid, voor de rest ben ik normaal wat langzamer, de oorzaak is het moeilijk kunnen concentreren, maar dar hadden de sukkels niet ontdekt.
Nu hebben ze me doorverwezen naar een Psycholoog in Voerendaal, die werkzaam is op het Zuyderland, hetzelfde zieken huis, onderleiding van de oerconservatieve katholiek Sonny Burns het verzoek afwees. 
mijn huisart heeft een verwijzing gedaan enkele weken geleden, maar het was nog steeds in behandeling, het zal wel worden afgewezen, want, dan zouden ze Sonny Burns moeten afvallen.
Als je een syndroom hebt ben je gek. 

Maar laat ik bij het begin beginnen.

We moeten terug naar het jaar 2002.
in oktober van dat jaar krijg in de kans om het dossier van de huisarts van mij in handen te krijgen en daar stond in dat ik geboren ben met het syndroom van Klinefelter, nadat ik zowat alles gelezen had wat er bevinden was op internet hierover begon ik een forum over Klinefelter, wat toen nog niet bestond in Nederland. het maken van het forum zou er toe leiden dat ik in augustus 2003 een website begon over mijn Klinefelter. maar toen ik dat forum had begon ik te corresponderen met ander Klinefelters en daar waren erbij die vrouw waren geworden en ik sprak de wens uit dat ook te willen.
Maar het kwam anders helaas, ondanks dat ik er van overtuigd was dat ik geen man was maar een vrouw, werd me dat man zijn min of meer aangepraat en ik kreeg testosteron zoals ze dat bij elke Klinefelter doen.
Bij mijn huisarts mevr. van de Brandt ving ik iedere keer bot als ik vroeg naar een psycholoog, want elk jaar met de testosteron werd ik iedere keer ongelukkiger en depressiever. Man zijn paste niet bij mij. 
ik trok steeds vaker vrouwen kleren aan, om te ontkomen aan mijn depressiviteit, maar het hielp niet.
Er kwamen kranten artikelen over me en er werd zelfs een documentaire gemaakt, maar het hielp allemaal niet om me beter te gaan voelen. De acceptatie dat ik man moest zijn werd met de tijd een steeds zwaardere last, die ik moest dragen. Dat uitte zich in een opeenstapeling van lichamelijke klachten. Zo belande ik in 2011 op een scootmobiel, omdat de toenemende last en druk niet meer te verdragen was. 
Begin 2016 kreeg van last van hartritmestoornissen. ik ging er mee naar de huisarts en die stuurde me naar een cardiologisch onderzoekcentrum, maar buiten een hoge bloeddruk kon men niks vinden. Voor de bloeddruk kreeg ik medicijnen. Maar ik ben iemand, die wil weten wat de oorzaak is. elk lichamelijk euvel heeft een oorzaak. een lange zoektocht begon. uiteindelijk vond ik uit dat als ik suiker at, 1 uur daarna viel mijn hartslag terug naar 40 slagen en zakte mijn bloedruk naar een bedenkelijk niveau, op sterven na dood. ik kon dit controleren, omdat ik een hartslagmeter had op mijn roeimachine.
suiker was de boosdoener. dus ik stopte met het eten van suiker. ik ging met mijn bevindingen naar de huisarts en werd daar wat uitgelachen, waarop ik besloot een ander huisarts te zoeken. Die andere huisarts werd mevr. Vreuls.

In de praktijk van mevr. Vreuls voelde ik me van af het begin niet thuis. Ik weet niet hoe het kwam lag het aan de assistentes, lag het aan de mensen die er zaten, aan het systeem van werken. Zo moest je van te voren zeggen hoeveel tijd de afspraak duurde, dat was nieuw voor me. Bij mevr. Van de Brand ging het gemoedelijker er aan toe. Ik had al altijd moeite met overschakelen naar iets anders, dat was al op de lagere school zo. Het eerste rapport was altijd slecht het tweede was altijd hartstikke goed en bij het derde werd alweer minder, want de verandering kwam er weer aan en daar zag ik dan weer tegen op, maar het was ook zo, dat ik snel was uitgekeken op iets en de honger naar iets nieuws de kop op stak en ik me in de tijd daarnaar toe verveelde en niks meer deed, daarom was het derde rapport vaak minder als het tweede. 
Bij deze praktijk moest je ook om de 3 maanden gaan voor de bloeddruk en een keer per jaar voor bloedcontroles. Nu ging ik ook elk jaar naar de endocrinologie  dus die bloedafname was bij mij niet echt nodig. De bloeddrukmachine ging toch wel erg slecht. De assistente met de naam Kim was weinig commutatief. Een robot die je gewicht en bloeddruk mat. Bovendien deed ze de bloeddruk verkeerd meten dus het stelde niks voor. Je moet eerst iemand 5 minuten tot rus laten komen, dan moet je 3 metingen doen, waar iedere keer een pauze van 3 minuten tussen moet zijn. Ondanks dat ze niks te doen had, liet ze de mensen op de weegschaal staan en deed meteen daarna de bloeddruk meten en dan kon je weer gaan. Ik was uit mezelf gaan afvallen. De derde keer meende ze me te moeten vertellen dat ze vond dat ik te weinig was afgevallen. Mijn mond viel open van verbazing. Waar bemoei je je mee vroeg ik haar. Het is mijn keuze om af te vallen, niet jou opdracht. Ik bedoel je kunt dingen ook positief benaderen en zeggen, wat goed van je dat je weer een paar kilo kwijt bent, ga zo door. Dan breng je het anders, maar ik denk dat ze jaloers was, want zij was niet bepaald iemand met een ideaal figuur, laat ik het netjes houden.
Ik had besloten om daar niet meer naar toe te gaan. Dat werd natuurlijk opgemerkt. Dus bij de volgende afspraak met mevr. Vreuls meende ze toch dat ik daar naar toe moest. Nee zei ik, gewicht kan ik zelf doen en bloeddruk ook, mocht die te hoog zijn dan meldt ik me wel.  Bovendien deed mijn endocrinoloog het ook dus waarom. 
vanaf dat moment werd ik gepest. 
ik kwam terecht op mijn verzoek bij de huispsycholoog de huisarts zei nog, dat ik er rekening mee moet houden dat ik zeker per week 3 maal zou moeten komen. ik zei, dat is niet erg. achteraf denk ik dat ze het had bedoeld om me af te schrikken, maar daar trap ik niet in.
 de eerste keer was ik zogenaamd 1 uur te laat, ik zeg ik heb de afspraak niet gemaakt en ik heb de afspraak geverifieerd, dus kom me niet dat ik te laat ben, dan heeft Vreuls het verkeerd in de computer gezet. iedereen kan fouten maken. ze had dan toch nog 1 kwartiertje tijd voor me. volgende afspraak was 3 weken later toen heb ik me een briefje laten geven, maar toen was ze zelf 1 uur te laat en daar mag je dan niks van zeggen, na 1 kwartier zegt ze ik heb pauze, kan het nog duidelijker, volgende afspraak was 3 maanden later. ben ik niet meer naar toe gegaan, duidelijker kon bijna niet. Mevr. Storms had de pik op me, terwijl ik haar nooit wat gedaan had. Maar goed als psycholoog was ze ook de meeste waardeloze psycholoog die ik ooit heb mee gemaakt en geloof me ik heb er heel wat mee gemaakt. 
met mijn hartproblemen ik had vaak 70-205 hartslag, er werd nooit iets gedaan, geen ambulance en niks moest steeds smeken om een huisarts hier te krijgen. terwijl mijn leven op het spel stond. en als die dan kwam, werd er meteen een ambulance gebeld, is 3 maal voorgekomen.  

Ik kan een boek schrijven over de meest waardeloze huisartsenpraktijk aller tijden, over hoe pesten gaat. Dien nooit een klacht tegen iemand in bij de boeven van Vreuls, zeker niet als je transgender bent, want ze pesten je de deur uit, op de meest gemene manier, en als je daarbij je leven laat, hebben ze daar geen boodschap aan. Een lijk meer of minder, daar kijkt men niet op.



Comments

Discriminatie

Permalink
Op Facebook heb ik op dit artikel
Volgend commentaar  geschreven : van de vvd moeten we het ook niet hebben, maar van de politie ook niet en van roze in blauw ook niet. Ik heb nu 2 maal aangifte gedaan van mijn buurman die me uitscheld, de hele moslim buurt tegen me aanzet en me bedreigt en wat doen ze totaal niks ze reageren pas 2 dagen na aangifte. Dus daarom wordt er ook zo weinig aangifte gedaan je schiet er niks mee op. Ze wachten gewoon tot je dood geschoten wordt en dan geven ze de dader geen straf want die was op dat moment niet toerekeningsvatbaar vatbaar. Nederland is het minst tolerante land op deze wereld. Ja je mag zogenaamd zo veel, maar de werkelijkheid is anders. Ik heb onlangs een psychologisch onderzoek gehad. De psycholoog vond dat de problemen waren ontstaan door mijn transitie, terwijl ik het daar niet over heb gehad en terwijl het tegendeel waar is. Hij sprak me overigens in het gesprek met meneer aan en mijn oude naam , daar deed ik een klacht over indienen bij het MuMc, resultaat ik had een kort lontje, met andere woorden je mag blij zijn dat we je tolereren, voor de rest moet je je kop houden. Dat me iedereen in de steek had gelaten, omdat ik van man naar vrouw ging wordt van gezegd dat ik contact arm ben. Ook dat is niet waar, maar in dit Nederland zeggen ze gewoon, ben je zelf schuld, had je maar gewoon zo moeten blijven wie je was. Als of het een keuze is.
Nederland is het minst tolerante land ter Wereld. Het enige wat je ziet zijn zebra’s. Als je een gemeente er op aanspreekt wat ze nu werkelijk doen, krijg je geen antwoord. Ga eens zoeken op de site van je eigen gemeente en tik transgender in, of LHBTI en je krijgt geen resultaat. Ik heb het gedaan bij de gemeente Heerlen, maar vond niks. Vervolgens heb ik een brief geschreven, met de vraag wat ze deden, ik zit nu nog op antwoord te wachten.
Het is allemaal symboolpolitiek, voor de rest niet. We zijn het minst tolerante land ter wereld, kijk als een land zegt dat ze LHBTI zijn een ziekte is, of niet getolereerd wordt, dan weet je waar je aan toe bent. Dan zou je kunnen vluchten, naar Nederland b.v. om vervolgens hier in elkaar geslagen te worden, omdat we hier een land zijn die veel,preekt, maar niks doet.
Comments

Deel het met de burgemeester

Permalink
Deel het met de burgemeester is een oproep van de burgemeester van Heerlen, om te vragen hoe mensen met deze crisis omgaan. Je hart luchten, een lezend oog. 

Nou dat heb ik gedaan. En het volgende opgestuurd:

 Beste Emile
Ik heb er geen moeite mee, om alleen te zijn, om niemand meer over de vloer te krijgen.
In 2016 had ik plotseling de politie aan de deur. Ik had mijn heg te hoog vond men. Ik had ze uitgenodigd om bij mij te komen meten, maar dat weigerde men, dat was niet correct, want het is mijn heg. De heg was en is niet te hoog. Hij mag 2 meter zijn en dat is die ook. Omdat ik niet tegen onrecht kan lag ik daar wakker van en dat noodzaakte me om de huisarts te bellen, omdat ik me niet meer in de hand had. In het gesprek met de huisarts kwam er uit dat er een onderliggend probleem was. Ik kon niet mezelf zijn. Om te laten onderzoeken of dat ook zo was, heeft ze me verwezen naar de Genderpoli in de VuMc. Waar begin je aan met een leeftijd van 65 jaar. Gevoel kent geen tijd. Waar een intimiderend optrede van de politie al niet goed voor is.
Nou toen ik bij “vrienden en kennissen” bekent maakte dat ik naar de Genderpoli ging, was ik ze allemaal kwijt. Vandaar dat ze tussen aanhalingstekens staan. Ik was alleen. Vroeger als kind was ik geen lezer, maar het boek van Remi Alleen op de Wereld heb ik verslonden en zeker 10 maal gelezen. Alleen het happy end mis ik nog steeds. Het was moeilijk om niemand meer te hebben, daar kwam bij dat er inderdaad sprake bij mij was van Genderdysforie. De overschakeling van het mannen naar het vrouwen hormoon, gaat je niet in de koude kleren zitten, dat gaat met heel wat emoties gepaard en opvliegers en met alles wat in een overgang thuis hoort. Lastig als je niemand meer hebt.

In 1976 werd ik werkloos. Mijn baas Dhr. Bogaert had kanker gekregen en verkocht zijn garage, waar ik werkte als eerste monteur, aan Nefkens een Peugot garage. Bogaert had Renault. Nefkens nam ons niet over en ik stond op straat. In 1976 zat de economie in een dip. Dus weer opnieuw werk krijgen was lastig. Bovendien was ik bezig met de lerarenopleiding op de HTS in Heerlen, voor Docent Wis- en Natuurkunde. Ik slaagde in 1977 hiervoor. Maar werk daar in vinden ging niet. Ik ben het hele land doorgereisd, maar het mocht niet baten. Ik kreeg een burn-out van het alleen maar thuis zitten. Een vriendin van mijn zus, maatschappelijk werkster, kwam met de tip om vrijwilligerswerk te gaan doen en zo kwam ik bij de EK Meubelbeurs terecht. Wij waren de voorloper van de RD4 winkels, waar men tweedehands goederen kan kopen. Dat werk heb ik 10 jaar gedaan, achteraf de mooiste werkplek van mijn leven. Veel geleerd over mensen en meubels.

In oktober 2002 ontdekte ik per toeval dat ik geboren ben met het syndroom van Klinefelter. Mannen met syndroom van Klinefelter hebben 1 X of meerdere X chromosomen te veel. Bij mij is dat XYXXY dus ik heb normale cellen en ik heb Klinefelter cellen. De benaming hiervoor is klinefeltermozaïek. Mensen met de mozaïek vorm zijn de enige Klinefelters die hoog begaafd kunnen zijn. Bij mij was het IQ 130. Vandaar dat ik die docenten opleiding kon halen.
Toen ik het ontdekte stortte enerzijds een wereld in, maar anderzijds vallen alle puzzelstukjes in elkaar. Waarom ik b.v. nooit een blijvende relatie had gehad. De testosteron ontbrak er was geen jacht instinct, wat elke normale man had en was ik wel een man, ik had me nooit als dusdanig gevoeld. Op de lagere school, werd ik altijd als laatste gekozen, als we weer eens in de gymles aan zitvoetbal of aan trefbal deden. In een voetbalclub zat ik niet. Ging altijd met meisjes om, want met het gedrag van jongens had ik niks mee. Het liefste speelde ik met mijn buurmeisje Annemie in de tijd op de lagere school. Een verhuizing maakte daar een abrupt einde aan. Ik heb haar nooit meer terug gezien. Ik was weer alleen.

Nu mag ik eindelijk zijn wie ik ben. Ik ben er gelukkig mee. Ik heb me nog nooit zoveel kleren gekocht. Kleren interesseerde me nooit. Uitzien ook niet, maar nu wel. Deels zijn ze nieuw deels zijn ze gekocht bij Renata’s Festo op de Heerlerbaan een plek waar je je kleren kunt laten maken en ze verkoopt tweedehands vrouwenkleren. Eindelijk mag ik die persoon zijn die ik ben Vrouw. Nu mag ik me gelukkig prijzen dat ik in een straat woon, waar ze me op 1 persoon na tolereren. Niet dat ze over de vloer komen, maar ze praten met me als ik ze ontmoet, als ik met mijn hondje onderweg ben. Dat is al heel wat. Bij de huisarts ben ik moeten weggaan, daar werd ik zowel door de huisarts als door verschillende assistenten niet getolereerd. Blijkbaar was dat. door mij naar de VuMc te sturen in 2016 een dooddoener geweest. Misschien had men gedacht, dat ik dat nooit zou doen. En toen ik het toch deed, dacht men het komt er niet van. De tijd van de psychologische onderzoeken, was geen makkelijke tijd. Zeker niet als je niemand meer hebt, waar je mee kunt praten. Je gevoelens delen. Dat is er nog steeds niet, zelf ben ik ik gelukkig dat ik nu mag zijn wie ik ben. Maar is niemand waar ik dat geluk mee kan delen.

 Ik hoop dat deze tijd een paar dingen doet veranderen in de maatschappij. Dat de solidariteit weer terug komt in de samenleving. Dat men gaat beseffen, dat het niet leuk is om de hele dag op elkaars lip te hangen. Dat werkloos zijn, helemaal niet leuk is. Dat gehandicapt zijn dat ook niet is. Dat de sociale contacten belangrijker zijn dan geld verdienen, dat de marktwerking in de zorg wordt afgeschaft, dat al die verschillende ziektekosten verzekeringen worden afgeschaft, dat het basisloon wordt ingevoerd, want met een basisloon waren er nu geen problemen geweest, waren de extra’s voor de ZZPer niet nodig geweest. Dat het niet leuk is om vluchteling te zijn.
Dat we eens eindelijk van die rechtse troep afkomen, die de wereld al decennia lang teistert.
Ik spreek de hoop uit dat U en ik het overleeft en met ons al die anderen mensen die ons lief zijn. Over 9 maanden hebben we een babyboom, op het einde van de Corona crisis een echtscheiding boom. Ik hoop dat mensen beseffen dat mensen negeren, omdat ze zich zelf willen zijn niet leuk is. En dat geldt ook voor de gemeente Heerlen, want antwoorden op mijn vragen aan de gemeente komt geen antwoord van niemand.
Mijn buurman, die durft niet meer naar buiten te komen. Bang dat hij het virus vangt. Roker en rokers hebben een maal een groter probleem met dit virus. Ik hoop ook dat deze persoon tot inkeer komt en dat mensen discrimineren, om wat dan ook tot het verleden gaat horen.

Het antwoordt van Roemer:

Beste Viviënne

Hartelijk dank voor je openhartige brief.  
Allereerst complimenten en dank dat je me dit toevertrouwd.  Maar wat sterk dat je voor jezelf gekozen hebt en daar nu een heel goed gevoel aan over hebt gehouden. Je voelt je weer gelukkig. Dan heb je dus een goede keuze gemaakt. 
Ik hoop oprecht dat na en door deze crisis mensen onthouden dat we niet zonder solidariteit kunnen. 
Wellicht lukt het ons om tzt samen een kop koffie te drinken.

Met vriendelijke groet,
Emile Roemer

Comments

MuMc

Permalink
Als je eenmaal als patiënt bij het VuMc bent geweest dan weet je hoe achterlijk dat ze hier bij te MuMc en nog achterlijker bij Zuiyderland zijn.
Als ze bloedprikken bij de VuMc, dan gaat dat zo. De uitslag van een bepaald onderdeel komt gaat naar je specialist, maar tegelijkertijd komt het ook in je mijnvumc te staan. Dan kun je het meteen inzien en heb je er een vraag over dan kun je via mijnvumc een mail sturen naar je specialist, waar deze binnen 24 uur een antwoord op geven.
De werkwijze van het MuMc is zo. Je laat bloedprikken, dan gaat de specialist je na 2 weken bellen, maar die specialist van mij stelt de afspraak voortdurend uit. Je krijgt geen inzage in de uitslag, want de specialist vindt zich zelf belangrijker. Je kunt tegenwoordig alles vinden op internet, maar in Maastricht hebben ze nog geen internet. Als de specialist in Maastricht je gesproken heeft, dan gaat de uitslag eerst naar de huisarts en daarna kun je na 3 weken eens gaan kijken in mijnmumc en dan staat daar de uitslag. Wat is efficiënter, die van Amsterdam natuurlijk. Ook wat betreft je gezondheid, in Amsterdam wordt meteen ingegrepen als er iets verkeerd is in Maastricht ben je al overleden voordat ze ingrijpen.  Ik denk dat ik maar weer terug ga naar Amsterdam voor de endocrinoloog, want met die achterlijke ouderwetse methode van Maastricht kan ik niet leven. Dan maar midden in de nacht op staan om de trein van half zes te kunnen nemen. Dat nog liever.
Comments