Nieuws
A-sociaal
Of je nu in Heerlen woont of op Terwinselen, maakt niks uit. A-socialen zitten overal. Hebben ze speciaal voor mensen met rollaters opritten gemaakt. Kijk waar deze auto's staan. Ik zou toch alle auto-bezitters willen vragen daar beter op te letten en die groente-boer had ook er wat van kunnen zeggen.
Hanssen Footcare, een gebed zonder einde
20 december 2008 03:07 Catagorie: Algemeen Hanssen Footcare
Dit verhaal gaat over Hanssen Footcare, een bedrijf dat meent orthopedische schoenen te kunnen maken en klantvriendelijk te zijn, maar niet weet wat het syndroom van Klinefelter is en ook niet bereid is hiervan kennis te nemen of er zich in te verdiepen.
Ik zal de naam van de schoenmaker maar D noemen. Hij begint ook met een D dus laten we het makkelijk houden.
Maandag 15 december 2008 was ik er. Een vriend had me gebracht, omdat ik me een lichte hersenschudding had opgelopen. Hij ging met me mee naar binnen, hij wilde zelf wel eens mee maken hoe het er aan toe ging, bij Hanssen Footcare. Nu dat heeft hij geweten, het bezoekje duurde zeker drie kwartier en het resultaat was 0,0. Wat gebeurde er? Ik ging er naar toe om mijn passchoenen te halen, aan de balie vroeg ik naar mijn schoenen. Ik kreeg ze en haalde het zooltje eruit om te kijken of de veranderingen aan het zooltje, die afgesproken waren, er ook waren ingebouwd. Dat was niet het geval en ik gaf de schoenen terug met de mededeling, dat ze niet goed waren. Och dan bel ik D even op en dan kun je het hem vertellen. Duurt dat lang, nee hij zou meteen komen, of we even plaats konden nemen. Dat deden we. Wie niet kwam was D. Na 20 minuten verscheen hij met een klant, ging naar de balie, zag me zitten, ging naar een andere klant en deed net of hij gek was. Mijn vriend zei me of dat altijd zo ging. Ik stond dus op en ging naar de balie, om te vragen wat nu de bedoeling was. Ik zal hem nog maar eens bellen, zei de balie medewerkster, dan zal hij u helpen. Maar wederom zaten we daar 20 minuten te wachten. Toen hij dan eindelijk met de klant na buiten kwam, vond hij dan ook nog even tijd om mij te helpen. Ik legde hem uit wat nog steeds mis was met de zool en vroeg hem of hij een paar goede veters had voor de schoenen die ik nu droeg. Ik trok namelijk elke week de veters over. Dat kwam door een braampje volgens hem, vervolgens stond hij op, mij in verbijstering achterlatend. Wat een eikel!!!!! Als je nu echt iets op hebt met klanten, dan had je gezegd: laat me de schoen eens zien, dan had hij hij geen braampje gevonden, want daar had ik allang naar gekeken en had hij me vervolgens een paar goede veters verkocht, want als je kwalitatief goede schoenen verkoopt, dan verkoop je ook kwalitatief goede veters.
Hoe komt het nu dat die vent zo naar doet, dan moeten we beginnen bij het begin.
Na 4 maanden zonder hond, kreeg ik op 23 januari 2008 eer een hond. Ik had 4 maanden bijna geen beweging gehad, dan alleen maar mijn roeien en af en toe naar de winkel. Er was weinig kracht meer over in de benen. Gevolg ontzettende vochtophoping in mijn benen. Nu heeft de Klinefleter, door gebruik van testosteron, toch al veel last van vocht in de enkels en benen. Ik ging naar mijn huisarts en zij verwees me door naar medirevea in het Mediapoint in Heerlen. Nu zeg ik tegen mijn huisarts, tegenover Medireva ligt een orthopedische schoenmaker, zou ik het nog eens proberen, baat het niet, dan schaadt het niet, nu van dit laatste ben ik terug gekomen,Hanssen Footcare brengt schade toe aan je psyche. De pesterijen, de onkunde zijn van zo'n kaliber dat je absoluut schade op loopt. Maar goed verder met het verhaal. Ik ging dus naar Medireva en toen ik daar klaar was, ging ik naar Hanssen footcare in de hoop dat zij me schoenen konden maken. We maakten een afspraak met een podotherapeute. Daar had ik er al 3 van gehad, maar die konden me niet helpen, maar goed niet gezeurd gewoon net doen of je gek bent.
7 Februari was dan de eerste afspraak. De podotherapeute vertelde ik dat ik het syndroom van Klinefelter had en of ze wist wat dat was, nooit van gehoord, en nu begint de ellende, dacht ik nog. Ik in grote lijnen verteld wat het was en er uitdrukkelijk bij verteld, dat ik een zeer zwak spierstelsel had en dat de verhouding lichaam benen niet klopt. Mijn benen zijn 15 cm te lang waardoor het zwaartepunt bij mij anders ligt als bij de normale mensen, ook heb ik verteld, dat zij de zesde orthopedische schoenmakers waren en dat het die anderen niet waren gelukt om schoenen voor mij te creëren. De podotherapeute zag de bui al hangen en ging samen met mij naar een schoenmaker, dhr. D. Ook hij wist niet wat Klinefelter was, weer hetzelfde verhaal verteld en gevraagd of hij het wel kon, Natuurlijk hij maakte die schoenen wel, het zou lastig worden, maar het zou wel lukken. Dat geeft de burger moed, dacht ik nog. Een afspraak gemaakt voor 26 februari.
Op 26 februari er heen, er zou een einde komen aan mijn slechte lopen, dacht ik nog. Ik nam hem een kopie mee van de documentaire die over mij gemaakt was, als ondersteuning dacht ik nog, daarin werd uitgelegd wat Klinefelter is en daarin kon hij ook zien hoe ik in de praktijk liep, bovendien vertelde mijn toenmalige Fysiotherapeut, wat er mis was met de zooltjes, daar zou je wat van kunnen opsteken, dacht ik nog. Voordat ik aan de beurt was zat hij nog uitvoerig afscheid te nemen van mensen die voor me aan de beurt waren. Toen hij me haalde, maakte hij de opmerking dat hij de klanten na 3 maanden terug liet komen om te vragen of de schoenen goed liepen, wat een tijdverspilling dacht ik nog, want als de schoenen niet lopen, dan komen die klanten vanzelf wel terug en als ze niet terug komen, lopen ze goed, of zo slecht dat ze nooit meer komen en dan komen ze ook niet als je ze op roept. Dus blijkbaar heeft de schoenmaker streling nodig over zijn bolletje, versterking van zijn ego. Service naar een klant kan ik dit niet noemen, als je werkt kom je er ook nog verlof voor te nemen, omdat er iemand rondloopt die meent dat zijn ego belangrijker is dan het welzijn van de klant. Mijn gedachten op dat moment werden bewaarheid.
Ik gaf hem de DVD en hij ging vervolgens mijn voeten gipsen en ik vertelde in die tijd dan wat Klinfelter was, met het idee, dat hoe meer je er van af wist, hij makkelijker rekening met me kon houden. Hij gaf me die dag ook nog een verwijzing naar een revalidatiearts bij mevr. W bij het SGL. Een revalidatie arts moet toestemming geven voor vergoeding als je voor platvoeten schoenen maakt, normaal krijg je er geen vergoeding voor, alleen als het in die mate ernstig is dat alleen schoenen soelaas bieden. Hanssen Footcare werkt wel vaker samen met het SGL, hij had daar goede ervaringen mee. En de arts weerhield hem van tunnel-visie, om het in zijn woorden te zeggen.
Ik belde op naar het SGL en maakte een afspraak voor 17 maart.
17 maart ging ik dan naar het SGL. Ook daar gaf ik mijn documentaire af. Ja ze had wel gehoord wat Klinefelter was, ooit in haar studie, maar wat het precies was, wist ze niet en dat bleek ook wel uit de opmerkingen die ze maakte, toen ik vertelde dat ik de mozaïekvariant had. Maar goed zij was dan wel bereid om zich meer in het onderwerp te verdiepen. Zij bekeek ook de documentaire. Er werd een vervolg afspraak gemaakt voor 14 april, ze wilde het proces in de gaten houden. Op 14 april was ik weer bij het SGL, ze had de documentaire bekeken en vond hem zeer interessant. Er werd een vervolg afspraak gemaakt voor 1 september, verder bood ze me een fysio-programma aan, dat ik met beide handen aangreep. Heerlijk toch om onder deskundige begeleiding je fysieke omstandigheden te verbeteren. Er was wel een lange wachttijd op, zei ze nog, ik vroeg, hoe lang die was, een half jaar. Nu dat vond ik niet zo'n probleem, want dan kreeg ik die dan in de herfst en dat, was gezien de vaak hoge temperaturen in de zomer, ook nog beter.
De dag erna ging ik naar de schoenmaker voor de eerste plastic passchoen aan te meten. Hij had de film niet bekeken. Het waarom heb ik niet gevraagd.
De volgende afspraak was 6 mei de correcties in de plastic schoenen. Wederom vroeg ik hem of hij de film had bekeken. Nee zij hij, hij keek in zijn vrije tijd niet naar die onzin, dan had hij wel wat anders te doen. De mening die ik ondertussen over hem gevormd had kwam uit. Een van zich zelf overtuigde egotripper die meent dat hij en alleen hij alles weet en alles kan. Iets bijleren ho maar, hoe kon ik het wagen om aan zijn kunnen te twijfelen. De toekomst zou uitwijzen dat ik gelijk had in mijn mening.
20 mei ging ik mijn eerste passchoenen halen. Ik trok ze aan en liep een stukje, ze zijn te eng, zei ik nog, maar volgens hem was dat het nieuwe, ik moest ze maar proberen, overtuigd van zijn eigen gelijk, de mening van de klant volkomen negerend. Thuis gekomen heb ik mijn hond gepakt en ben ik er mee gaan wandelen. Na 100 meter had ik een blaar zo groot als een ei op mijn hiel. Dat was dat ze zo goed waren volgens schoenmaker D die het zo goed wist. Ik meteen opgebeld en gezegd wat er gebeurd was. De volgende afspraak was 10 juni. Zij maken iets niet goed en dan kun je meer als 14 dagen wachten voor een nieuwe afspraak, belachelijk. 10 juni liet ik het probleem zien, tevens zei ik dat ik naast de zooltjes liep met mijn grote tenen en dat de schoenen ongelijk geveerd was, dwz, hij had links en rechts een ander schuimsterkte gebruikt in de voorvoet en dat was heel ongemakkelijk lopen. 18 juni kon ik de schoenen weer halen. Ze hadden hem wat groter gemaakt, maar ik liep nog steeds naast de zooltjes en aan de vering hadden ze niets verandert. Nadat ik er 400 meter op gelopen had, had ik een blaar zo groot als een ei onder mijn voet. Ik ging net een week op vakantie naar Friesland en heb dus een week, met bloed in mijn schoenen gelopen, door die sukkel.
15 juli weer terug weer het probleem duidelijk gemaakt. Over de blaar en de pijn zei hij niks, geen verontschuldig of zo, helemaal niks. Het was alsof hij genoot, dat ik pijn leed. Hij pakte het zooltje en begon er op te schrijven langs de rand 2 cm breder 3 cm breder enz. Ik zeg tegen schoenmaker D, waarom pak je niet een stuk papier, je pakt mijn oude zooltje en je tekent die af op een stuk papier, dan had hij de juiste breedte, als antwoord kreeg ik, dat hij het altijd zo deed. M.a.w. Ik wil niks leren van iemand die niet zo perfect is als ik ben. En ik dacht, och laat hem maar, we zullen wel zien wat er uitkomt. Je kunt beter een zooltje te groot maken, dat kun je nog altijd kleiner maken, dan een zooltje dat te klein is, want dat moet je dan weer opnieuw maken. Zijn aanpak is dan ook niet erg effectief. In het begin had hij eens ooit tegen me gezegd dat hij ook me naar het SGL stuurde om tunnel-visie uit te sluiten, maar hij had alleen maar last van tunnel-visie, dus ik begon voorzichtig over tunnel-visie te praten. Het hielp niet, zo vast zat hij in zijn eigen tunnel. Toen ik hem zei dat ik met het pleister op mijn voet beter liep, deed hij het af met de opmerking, dat ik nu wat enger in de schoen zat, maar dat was het niet, dacht ik. ik zat niet enger in de schoen, dat is ook een lul verhaal, als ik enger in de schoen wil zitten, trek ik de veters wat harder aan. De voet werd beter ondersteunt, maar dat ontging hem volkomen, zo vast zat hij in zijn tunnel en in zijn eigen ego.
29 Juli de schoen weer gehaald. Toen ik de schoenen aandeed en ik er een stukje op liep bemerkte ik dat ik nog steeds naast het zooltje liep en dat ik nog steeds een ongelijke vering had in de schoenen, dus de oorspronkelijke problemen, waren nog steeds niet opgelost. Volgens mij, mag je bij Hanssen Footcare maar 2 maal passen, zijn ze dan nog niet goed, dan pesten ze je net zolang tot dat je zegt het hoeft niet meer. Dat noemen ze bij Hanssen Footcare klant vriendelijkheid. Het zou me niet verwonderen, dat dit in opdracht gebeurd van de directeur van de zaak.
Ik moest er maar weer op lopen gaan van hem, het zou allemaal goed komen. Ik heb hem nog meegedeeld dat ik 1 september een afspraak had met het SGL. Het was een evaluatie gesprek deelde ik hem mee, hij was zo overtuigd van zich zelf, dat hij er geen notie van nam. Ik wenste hem een goede vakantie en hij moest maar eens goed uitrusten.
1 September was ik dan bij de revalidatie arts en ik heb haar het verloop meegedeeld en haar gezegd, dat hij zo vast zat in zijn eigen overtuiging, dat hij alleen maar alles kon, dat hij niks meer hoefde bij te leren, dat het nooit meer iets zou worden, als er niet wat gebeurde. Ik had al vanaf 20 mei de passchoenen en van de 3 fouten was er 1 verwijdert en die zou ik nog verwijdert kunnen hebben. Ze vroeg aan mij wanneer mijn volgende afspraak was. Ik deelde haar mee dat dit 10 september was. Ze zou hem 8 september bellen en dan zouden we een afspraak maken bij haar samen, met schoenmaker D, om er gezamenlijk over te praten en dan te kijken wat er aan de zooltjes verandert moest worden.
Ze deelde haar secretaresse nog mee dat ze er aan herinnert moest worden dat ze 8 september D zou bellen.
10 september ga ik dan na de afspraak om 13.00 uur. Om 13.15 vroeg ik aan de balie medewerkster of ik me vergist had in de tijd. Nee dat was niet zo. Ze had D al gebeld, maar hij kwam niet opdagen. Nog maar eens gebeld en om 13.30 kwam hij dan. Blijkbaar voelde hij zich in zijn ego aangetast, dat ik mijn verhaal had gedaan bij het SGL. Toen we in de spreekkamer zaten deed D net als of hij geen telefoontje had gehad. Begon me gewoon te vragen hoe het nu met de zooltjes was en deed als of hij gek was, mij viel de mond open van verbazing. Ik onderbrak hem, want ik wilde toch weten of die revalidatie arts nu gebeld had. Het gezicht vertrok en kreeg een uitdrukking van woede. Ja, ze heeft gebeld zei hij heel kortaf. Wanneer is dan de afspraak bij haar, vroeg ik hem rustig. Hij zei niks, hij pakte mijn schoenen en liep weg, mij in verbazing achter latend. Toen hij terug kwam, had hij veranderingen aangebracht in het zooltje, dat was nu niet de bedoeling, dat zou eerst besproken worden bij de revalidatie-arts. Hij liet duidelijk merken, dat hij niet akkoord ging met de gang van zaken. Maar wat moet ik. Ik moest een manier creëren om uit de impasse te komen. D vindt de klant niet belangrijk, het draait alleen maar om hem. En als een revalidatie arts mij vraagt hoe het gaat, ben ik daar eerlijk in, het gaat niet, hij luistert niet naar de klant, hij zit muurvast in zijn eigen ik. Het wordt tijd dat die man eens een psycholoog op zoekt, of een cursus, doet: hoe ga ik met klanten om.
De zooltjes werden zo verandert, dat lopen niet meer ging. Ik heb het geprobeerd, maar na de derde dag, had ik pijnstillers nodig om te kunnen slapen, maar zoals ik al zei, hij geniet er blijkbaar van als anderen pijn hebben.
25 september hadden we dan de eerste afspraak met de revalidatie arts er bij. Er waren meer mensen die samen met de arts en de schoenmaker en arts over de schoenen daar kwamen praten. Ik was dus geen einzel fall zoals de Duitser het zegt, dus zo perfect is hij niet, zouden die anderen ook zo'n slechte behandeling hebben gehad, dat ze ten einde raad met de revalidatie arts uit het probleem moesten komen. Er werd over het probleem gepraat, men had het nog over de documentaire en hij stond voor schut, omdat hij zich niet de moeite had genomen, om hem te bekijken. Toen ik weg ging had ik het idee, dat het dan toch nog goed zou komen, een te optimistische gedachte, wat later zou blijken. Ik zou de schoenen weer gaan halen. Ik deelde mee dat ik 3 oktober niet kon, want dan had ik een Dexa-onderzoek en bloedonderzoek en dat ik 9 oktober niet kon, omdat ik naar mijn tandarts moest. Nu kun je wel raden wat er gebeurde. Op 3 oktober kon ik mijn schoenen gaan halen en de schoenmaker D maakte op 9 oktober doodleuk een afspraak, voor de volgende sessie. Zulke kantvriendelijkheid begrijp ik niet. Je deelt de datums mee dat je niet kunt en dan maakt D net op die datum de afspraken. Ik heb er geen worden voor. Dat is blijkbaar de beroemde service van Hanssen Footcare, of hoe ga je als eikel met klanten om.
Ik was doodziek van dat Dexa-onderzoek, dus die schoenen halen werd niks.
23 oktober was pas de volgende afspraak, ondertussen had ik de schoenen gehaald en ze liepen nu nog slechter, alles wat afgesproken, was niet uitgevoerd. Ik had een gesprek met de revalidatie arts zonder de schoenmaker D. Ondertussen was ik met de fysiotherapie begonnen en dat ging erg goed en ik had daar ook veel plezier in. Toch wat positiefs in een nare ervaring.
13 november had ik de volgende afspraak met de revalidatiearts en de schoenmaker. Om de boel vlot te trekken, want het was een gebed zonder einde, had ik het idee, om mijn videocamera mee te nemen en het lopen op de loopband bij het SGL op te nemen, van de beelden wilde ik dan een montage maken in normale snelheid en in slow motion. Ik nam mijn camera mee op 4 november en vroeg aan de fysiotherapeut of ze de opnamen wilde maken. Dat deed ze, en ik moet zeggen ze maakte fantastische opnamen, ik zou het niet beter gekund hebben, integendeel zelfs. Ik heb de opnamen thuis gemonteerd op mijn Macje en er een DVD van gemaakt. Vervolgens heb ik een DVD gestuurd naar de schoenmaker en naar de revalidatie arts en natuurlijk de fysiotherapeut. De laatste meer als aandenken. Aan haar heb ik nog gezegd dat er een goede cameraman aan haar verloren was gegaan. En wonder boven wonder had hij de DVD bekeken en de revalidatiearts door technische omstandigheden niet, maar dat was geen probleem, ik had de film op mijn IPod Touch gezet, zodat ze ter plaatse te beelden kon bekijken.
Nu is het vreemd dat ik mijn technische kennis en mijn apparatuur moet in zetten, waar eigenlijk een orthopedische schoenmakerij dit moet doen. Elke goede zaak die sportschoenen verkoopt heeft apparatuur staan, om de mensen het juiste advies te geven, door video-opnamen te maken van het lopen, maar Footcare Hanssen in Heerlen niet. Heel amateuristisch, als je het mij vraagt. Maar goed. Ik had ook nog een zooltje bij me van een podotherapeut die ooit voor mij gemaakt was, om uit te leggen waarom de zool zo gemaakt moest worden zoals ik het bedoelde. De ondersteuning van de voet moet zijn in de hele holte van de voet, waarom? De spieren in mijn boven benen zijn zo slecht, dat ze het been niet kunnen rechthouden, dus moet de voet daarbij helpen. Dat is wat ik vanaf de eerste dag aan hun probeer duidelijk te maken, maar het lukt niet, omdat men vast zit in hun eigen denken en doen en niet de stap kunnen doen om van het normale af te wijken. Die podtherapeut kon dat wel, maar ik had geen houvast op het zooltje, mijn voet verdient een aangepaste schoen die de voet op zijn plaats houdt, omdat ik spastich ben in mijn rechter voet. Dit constateerde de revalidatie-arts.
Nu zijn we weer terug met waar ik mee begonnen was. Maandag 15 december. Naast de slechte behandeling zat de afgesproken ondersteunig niet in de zool verwerkt, dat zag ik toen ik hem bekeek, bovendien waren de fouten die afgesproken waren om die er uit te halen op 25 september, nog steeds in het zooltje.
Het 's avonds heb ik een mail gestuurd naar Hanssen Footcare, dat ik overweeg mijn 200.000 bezoekers die ik op mijn sites krijg in te lichten over Hanssen Footcare. Geen reactie. Dus dan moet het maar, denk ik dan. Ik raak overspannen als ik het niet van me afschrijf al die stress die ik heb met schoenmaker D van Hanssen Footcare in Heerlen.
Ik heb me maar weer een paar schoenen besteld, bij Jetten Mode en Schoenen op Terwinselen. 180 Euro kosten ze. En weet je, het doet weer goed, om dan weer even geconfronteerd te worden met echte Service, Service met een hoofdletter, daar kan Hanssen Footcare nog wat van leren, maar als ze al niet bereid zijn om iets te leren over het syndroom van Klinefelter, dan betwijfel ik dat ze iets willen leren over service.
Ik zal de naam van de schoenmaker maar D noemen. Hij begint ook met een D dus laten we het makkelijk houden.
Maandag 15 december 2008 was ik er. Een vriend had me gebracht, omdat ik me een lichte hersenschudding had opgelopen. Hij ging met me mee naar binnen, hij wilde zelf wel eens mee maken hoe het er aan toe ging, bij Hanssen Footcare. Nu dat heeft hij geweten, het bezoekje duurde zeker drie kwartier en het resultaat was 0,0. Wat gebeurde er? Ik ging er naar toe om mijn passchoenen te halen, aan de balie vroeg ik naar mijn schoenen. Ik kreeg ze en haalde het zooltje eruit om te kijken of de veranderingen aan het zooltje, die afgesproken waren, er ook waren ingebouwd. Dat was niet het geval en ik gaf de schoenen terug met de mededeling, dat ze niet goed waren. Och dan bel ik D even op en dan kun je het hem vertellen. Duurt dat lang, nee hij zou meteen komen, of we even plaats konden nemen. Dat deden we. Wie niet kwam was D. Na 20 minuten verscheen hij met een klant, ging naar de balie, zag me zitten, ging naar een andere klant en deed net of hij gek was. Mijn vriend zei me of dat altijd zo ging. Ik stond dus op en ging naar de balie, om te vragen wat nu de bedoeling was. Ik zal hem nog maar eens bellen, zei de balie medewerkster, dan zal hij u helpen. Maar wederom zaten we daar 20 minuten te wachten. Toen hij dan eindelijk met de klant na buiten kwam, vond hij dan ook nog even tijd om mij te helpen. Ik legde hem uit wat nog steeds mis was met de zool en vroeg hem of hij een paar goede veters had voor de schoenen die ik nu droeg. Ik trok namelijk elke week de veters over. Dat kwam door een braampje volgens hem, vervolgens stond hij op, mij in verbijstering achterlatend. Wat een eikel!!!!! Als je nu echt iets op hebt met klanten, dan had je gezegd: laat me de schoen eens zien, dan had hij hij geen braampje gevonden, want daar had ik allang naar gekeken en had hij me vervolgens een paar goede veters verkocht, want als je kwalitatief goede schoenen verkoopt, dan verkoop je ook kwalitatief goede veters.
Hoe komt het nu dat die vent zo naar doet, dan moeten we beginnen bij het begin.
Na 4 maanden zonder hond, kreeg ik op 23 januari 2008 eer een hond. Ik had 4 maanden bijna geen beweging gehad, dan alleen maar mijn roeien en af en toe naar de winkel. Er was weinig kracht meer over in de benen. Gevolg ontzettende vochtophoping in mijn benen. Nu heeft de Klinefleter, door gebruik van testosteron, toch al veel last van vocht in de enkels en benen. Ik ging naar mijn huisarts en zij verwees me door naar medirevea in het Mediapoint in Heerlen. Nu zeg ik tegen mijn huisarts, tegenover Medireva ligt een orthopedische schoenmaker, zou ik het nog eens proberen, baat het niet, dan schaadt het niet, nu van dit laatste ben ik terug gekomen,Hanssen Footcare brengt schade toe aan je psyche. De pesterijen, de onkunde zijn van zo'n kaliber dat je absoluut schade op loopt. Maar goed verder met het verhaal. Ik ging dus naar Medireva en toen ik daar klaar was, ging ik naar Hanssen footcare in de hoop dat zij me schoenen konden maken. We maakten een afspraak met een podotherapeute. Daar had ik er al 3 van gehad, maar die konden me niet helpen, maar goed niet gezeurd gewoon net doen of je gek bent.
7 Februari was dan de eerste afspraak. De podotherapeute vertelde ik dat ik het syndroom van Klinefelter had en of ze wist wat dat was, nooit van gehoord, en nu begint de ellende, dacht ik nog. Ik in grote lijnen verteld wat het was en er uitdrukkelijk bij verteld, dat ik een zeer zwak spierstelsel had en dat de verhouding lichaam benen niet klopt. Mijn benen zijn 15 cm te lang waardoor het zwaartepunt bij mij anders ligt als bij de normale mensen, ook heb ik verteld, dat zij de zesde orthopedische schoenmakers waren en dat het die anderen niet waren gelukt om schoenen voor mij te creëren. De podotherapeute zag de bui al hangen en ging samen met mij naar een schoenmaker, dhr. D. Ook hij wist niet wat Klinefelter was, weer hetzelfde verhaal verteld en gevraagd of hij het wel kon, Natuurlijk hij maakte die schoenen wel, het zou lastig worden, maar het zou wel lukken. Dat geeft de burger moed, dacht ik nog. Een afspraak gemaakt voor 26 februari.
Op 26 februari er heen, er zou een einde komen aan mijn slechte lopen, dacht ik nog. Ik nam hem een kopie mee van de documentaire die over mij gemaakt was, als ondersteuning dacht ik nog, daarin werd uitgelegd wat Klinefelter is en daarin kon hij ook zien hoe ik in de praktijk liep, bovendien vertelde mijn toenmalige Fysiotherapeut, wat er mis was met de zooltjes, daar zou je wat van kunnen opsteken, dacht ik nog. Voordat ik aan de beurt was zat hij nog uitvoerig afscheid te nemen van mensen die voor me aan de beurt waren. Toen hij me haalde, maakte hij de opmerking dat hij de klanten na 3 maanden terug liet komen om te vragen of de schoenen goed liepen, wat een tijdverspilling dacht ik nog, want als de schoenen niet lopen, dan komen die klanten vanzelf wel terug en als ze niet terug komen, lopen ze goed, of zo slecht dat ze nooit meer komen en dan komen ze ook niet als je ze op roept. Dus blijkbaar heeft de schoenmaker streling nodig over zijn bolletje, versterking van zijn ego. Service naar een klant kan ik dit niet noemen, als je werkt kom je er ook nog verlof voor te nemen, omdat er iemand rondloopt die meent dat zijn ego belangrijker is dan het welzijn van de klant. Mijn gedachten op dat moment werden bewaarheid.
Ik gaf hem de DVD en hij ging vervolgens mijn voeten gipsen en ik vertelde in die tijd dan wat Klinfelter was, met het idee, dat hoe meer je er van af wist, hij makkelijker rekening met me kon houden. Hij gaf me die dag ook nog een verwijzing naar een revalidatiearts bij mevr. W bij het SGL. Een revalidatie arts moet toestemming geven voor vergoeding als je voor platvoeten schoenen maakt, normaal krijg je er geen vergoeding voor, alleen als het in die mate ernstig is dat alleen schoenen soelaas bieden. Hanssen Footcare werkt wel vaker samen met het SGL, hij had daar goede ervaringen mee. En de arts weerhield hem van tunnel-visie, om het in zijn woorden te zeggen.
Ik belde op naar het SGL en maakte een afspraak voor 17 maart.
17 maart ging ik dan naar het SGL. Ook daar gaf ik mijn documentaire af. Ja ze had wel gehoord wat Klinefelter was, ooit in haar studie, maar wat het precies was, wist ze niet en dat bleek ook wel uit de opmerkingen die ze maakte, toen ik vertelde dat ik de mozaïekvariant had. Maar goed zij was dan wel bereid om zich meer in het onderwerp te verdiepen. Zij bekeek ook de documentaire. Er werd een vervolg afspraak gemaakt voor 14 april, ze wilde het proces in de gaten houden. Op 14 april was ik weer bij het SGL, ze had de documentaire bekeken en vond hem zeer interessant. Er werd een vervolg afspraak gemaakt voor 1 september, verder bood ze me een fysio-programma aan, dat ik met beide handen aangreep. Heerlijk toch om onder deskundige begeleiding je fysieke omstandigheden te verbeteren. Er was wel een lange wachttijd op, zei ze nog, ik vroeg, hoe lang die was, een half jaar. Nu dat vond ik niet zo'n probleem, want dan kreeg ik die dan in de herfst en dat, was gezien de vaak hoge temperaturen in de zomer, ook nog beter.
De dag erna ging ik naar de schoenmaker voor de eerste plastic passchoen aan te meten. Hij had de film niet bekeken. Het waarom heb ik niet gevraagd.
De volgende afspraak was 6 mei de correcties in de plastic schoenen. Wederom vroeg ik hem of hij de film had bekeken. Nee zij hij, hij keek in zijn vrije tijd niet naar die onzin, dan had hij wel wat anders te doen. De mening die ik ondertussen over hem gevormd had kwam uit. Een van zich zelf overtuigde egotripper die meent dat hij en alleen hij alles weet en alles kan. Iets bijleren ho maar, hoe kon ik het wagen om aan zijn kunnen te twijfelen. De toekomst zou uitwijzen dat ik gelijk had in mijn mening.
20 mei ging ik mijn eerste passchoenen halen. Ik trok ze aan en liep een stukje, ze zijn te eng, zei ik nog, maar volgens hem was dat het nieuwe, ik moest ze maar proberen, overtuigd van zijn eigen gelijk, de mening van de klant volkomen negerend. Thuis gekomen heb ik mijn hond gepakt en ben ik er mee gaan wandelen. Na 100 meter had ik een blaar zo groot als een ei op mijn hiel. Dat was dat ze zo goed waren volgens schoenmaker D die het zo goed wist. Ik meteen opgebeld en gezegd wat er gebeurd was. De volgende afspraak was 10 juni. Zij maken iets niet goed en dan kun je meer als 14 dagen wachten voor een nieuwe afspraak, belachelijk. 10 juni liet ik het probleem zien, tevens zei ik dat ik naast de zooltjes liep met mijn grote tenen en dat de schoenen ongelijk geveerd was, dwz, hij had links en rechts een ander schuimsterkte gebruikt in de voorvoet en dat was heel ongemakkelijk lopen. 18 juni kon ik de schoenen weer halen. Ze hadden hem wat groter gemaakt, maar ik liep nog steeds naast de zooltjes en aan de vering hadden ze niets verandert. Nadat ik er 400 meter op gelopen had, had ik een blaar zo groot als een ei onder mijn voet. Ik ging net een week op vakantie naar Friesland en heb dus een week, met bloed in mijn schoenen gelopen, door die sukkel.
15 juli weer terug weer het probleem duidelijk gemaakt. Over de blaar en de pijn zei hij niks, geen verontschuldig of zo, helemaal niks. Het was alsof hij genoot, dat ik pijn leed. Hij pakte het zooltje en begon er op te schrijven langs de rand 2 cm breder 3 cm breder enz. Ik zeg tegen schoenmaker D, waarom pak je niet een stuk papier, je pakt mijn oude zooltje en je tekent die af op een stuk papier, dan had hij de juiste breedte, als antwoord kreeg ik, dat hij het altijd zo deed. M.a.w. Ik wil niks leren van iemand die niet zo perfect is als ik ben. En ik dacht, och laat hem maar, we zullen wel zien wat er uitkomt. Je kunt beter een zooltje te groot maken, dat kun je nog altijd kleiner maken, dan een zooltje dat te klein is, want dat moet je dan weer opnieuw maken. Zijn aanpak is dan ook niet erg effectief. In het begin had hij eens ooit tegen me gezegd dat hij ook me naar het SGL stuurde om tunnel-visie uit te sluiten, maar hij had alleen maar last van tunnel-visie, dus ik begon voorzichtig over tunnel-visie te praten. Het hielp niet, zo vast zat hij in zijn eigen tunnel. Toen ik hem zei dat ik met het pleister op mijn voet beter liep, deed hij het af met de opmerking, dat ik nu wat enger in de schoen zat, maar dat was het niet, dacht ik. ik zat niet enger in de schoen, dat is ook een lul verhaal, als ik enger in de schoen wil zitten, trek ik de veters wat harder aan. De voet werd beter ondersteunt, maar dat ontging hem volkomen, zo vast zat hij in zijn tunnel en in zijn eigen ego.
29 Juli de schoen weer gehaald. Toen ik de schoenen aandeed en ik er een stukje op liep bemerkte ik dat ik nog steeds naast het zooltje liep en dat ik nog steeds een ongelijke vering had in de schoenen, dus de oorspronkelijke problemen, waren nog steeds niet opgelost. Volgens mij, mag je bij Hanssen Footcare maar 2 maal passen, zijn ze dan nog niet goed, dan pesten ze je net zolang tot dat je zegt het hoeft niet meer. Dat noemen ze bij Hanssen Footcare klant vriendelijkheid. Het zou me niet verwonderen, dat dit in opdracht gebeurd van de directeur van de zaak.
Ik moest er maar weer op lopen gaan van hem, het zou allemaal goed komen. Ik heb hem nog meegedeeld dat ik 1 september een afspraak had met het SGL. Het was een evaluatie gesprek deelde ik hem mee, hij was zo overtuigd van zich zelf, dat hij er geen notie van nam. Ik wenste hem een goede vakantie en hij moest maar eens goed uitrusten.
1 September was ik dan bij de revalidatie arts en ik heb haar het verloop meegedeeld en haar gezegd, dat hij zo vast zat in zijn eigen overtuiging, dat hij alleen maar alles kon, dat hij niks meer hoefde bij te leren, dat het nooit meer iets zou worden, als er niet wat gebeurde. Ik had al vanaf 20 mei de passchoenen en van de 3 fouten was er 1 verwijdert en die zou ik nog verwijdert kunnen hebben. Ze vroeg aan mij wanneer mijn volgende afspraak was. Ik deelde haar mee dat dit 10 september was. Ze zou hem 8 september bellen en dan zouden we een afspraak maken bij haar samen, met schoenmaker D, om er gezamenlijk over te praten en dan te kijken wat er aan de zooltjes verandert moest worden.
Ze deelde haar secretaresse nog mee dat ze er aan herinnert moest worden dat ze 8 september D zou bellen.
10 september ga ik dan na de afspraak om 13.00 uur. Om 13.15 vroeg ik aan de balie medewerkster of ik me vergist had in de tijd. Nee dat was niet zo. Ze had D al gebeld, maar hij kwam niet opdagen. Nog maar eens gebeld en om 13.30 kwam hij dan. Blijkbaar voelde hij zich in zijn ego aangetast, dat ik mijn verhaal had gedaan bij het SGL. Toen we in de spreekkamer zaten deed D net als of hij geen telefoontje had gehad. Begon me gewoon te vragen hoe het nu met de zooltjes was en deed als of hij gek was, mij viel de mond open van verbazing. Ik onderbrak hem, want ik wilde toch weten of die revalidatie arts nu gebeld had. Het gezicht vertrok en kreeg een uitdrukking van woede. Ja, ze heeft gebeld zei hij heel kortaf. Wanneer is dan de afspraak bij haar, vroeg ik hem rustig. Hij zei niks, hij pakte mijn schoenen en liep weg, mij in verbazing achter latend. Toen hij terug kwam, had hij veranderingen aangebracht in het zooltje, dat was nu niet de bedoeling, dat zou eerst besproken worden bij de revalidatie-arts. Hij liet duidelijk merken, dat hij niet akkoord ging met de gang van zaken. Maar wat moet ik. Ik moest een manier creëren om uit de impasse te komen. D vindt de klant niet belangrijk, het draait alleen maar om hem. En als een revalidatie arts mij vraagt hoe het gaat, ben ik daar eerlijk in, het gaat niet, hij luistert niet naar de klant, hij zit muurvast in zijn eigen ik. Het wordt tijd dat die man eens een psycholoog op zoekt, of een cursus, doet: hoe ga ik met klanten om.
De zooltjes werden zo verandert, dat lopen niet meer ging. Ik heb het geprobeerd, maar na de derde dag, had ik pijnstillers nodig om te kunnen slapen, maar zoals ik al zei, hij geniet er blijkbaar van als anderen pijn hebben.
25 september hadden we dan de eerste afspraak met de revalidatie arts er bij. Er waren meer mensen die samen met de arts en de schoenmaker en arts over de schoenen daar kwamen praten. Ik was dus geen einzel fall zoals de Duitser het zegt, dus zo perfect is hij niet, zouden die anderen ook zo'n slechte behandeling hebben gehad, dat ze ten einde raad met de revalidatie arts uit het probleem moesten komen. Er werd over het probleem gepraat, men had het nog over de documentaire en hij stond voor schut, omdat hij zich niet de moeite had genomen, om hem te bekijken. Toen ik weg ging had ik het idee, dat het dan toch nog goed zou komen, een te optimistische gedachte, wat later zou blijken. Ik zou de schoenen weer gaan halen. Ik deelde mee dat ik 3 oktober niet kon, want dan had ik een Dexa-onderzoek en bloedonderzoek en dat ik 9 oktober niet kon, omdat ik naar mijn tandarts moest. Nu kun je wel raden wat er gebeurde. Op 3 oktober kon ik mijn schoenen gaan halen en de schoenmaker D maakte op 9 oktober doodleuk een afspraak, voor de volgende sessie. Zulke kantvriendelijkheid begrijp ik niet. Je deelt de datums mee dat je niet kunt en dan maakt D net op die datum de afspraken. Ik heb er geen worden voor. Dat is blijkbaar de beroemde service van Hanssen Footcare, of hoe ga je als eikel met klanten om.
Ik was doodziek van dat Dexa-onderzoek, dus die schoenen halen werd niks.
23 oktober was pas de volgende afspraak, ondertussen had ik de schoenen gehaald en ze liepen nu nog slechter, alles wat afgesproken, was niet uitgevoerd. Ik had een gesprek met de revalidatie arts zonder de schoenmaker D. Ondertussen was ik met de fysiotherapie begonnen en dat ging erg goed en ik had daar ook veel plezier in. Toch wat positiefs in een nare ervaring.
13 november had ik de volgende afspraak met de revalidatiearts en de schoenmaker. Om de boel vlot te trekken, want het was een gebed zonder einde, had ik het idee, om mijn videocamera mee te nemen en het lopen op de loopband bij het SGL op te nemen, van de beelden wilde ik dan een montage maken in normale snelheid en in slow motion. Ik nam mijn camera mee op 4 november en vroeg aan de fysiotherapeut of ze de opnamen wilde maken. Dat deed ze, en ik moet zeggen ze maakte fantastische opnamen, ik zou het niet beter gekund hebben, integendeel zelfs. Ik heb de opnamen thuis gemonteerd op mijn Macje en er een DVD van gemaakt. Vervolgens heb ik een DVD gestuurd naar de schoenmaker en naar de revalidatie arts en natuurlijk de fysiotherapeut. De laatste meer als aandenken. Aan haar heb ik nog gezegd dat er een goede cameraman aan haar verloren was gegaan. En wonder boven wonder had hij de DVD bekeken en de revalidatiearts door technische omstandigheden niet, maar dat was geen probleem, ik had de film op mijn IPod Touch gezet, zodat ze ter plaatse te beelden kon bekijken.
Nu is het vreemd dat ik mijn technische kennis en mijn apparatuur moet in zetten, waar eigenlijk een orthopedische schoenmakerij dit moet doen. Elke goede zaak die sportschoenen verkoopt heeft apparatuur staan, om de mensen het juiste advies te geven, door video-opnamen te maken van het lopen, maar Footcare Hanssen in Heerlen niet. Heel amateuristisch, als je het mij vraagt. Maar goed. Ik had ook nog een zooltje bij me van een podotherapeut die ooit voor mij gemaakt was, om uit te leggen waarom de zool zo gemaakt moest worden zoals ik het bedoelde. De ondersteuning van de voet moet zijn in de hele holte van de voet, waarom? De spieren in mijn boven benen zijn zo slecht, dat ze het been niet kunnen rechthouden, dus moet de voet daarbij helpen. Dat is wat ik vanaf de eerste dag aan hun probeer duidelijk te maken, maar het lukt niet, omdat men vast zit in hun eigen denken en doen en niet de stap kunnen doen om van het normale af te wijken. Die podtherapeut kon dat wel, maar ik had geen houvast op het zooltje, mijn voet verdient een aangepaste schoen die de voet op zijn plaats houdt, omdat ik spastich ben in mijn rechter voet. Dit constateerde de revalidatie-arts.
Nu zijn we weer terug met waar ik mee begonnen was. Maandag 15 december. Naast de slechte behandeling zat de afgesproken ondersteunig niet in de zool verwerkt, dat zag ik toen ik hem bekeek, bovendien waren de fouten die afgesproken waren om die er uit te halen op 25 september, nog steeds in het zooltje.
Het 's avonds heb ik een mail gestuurd naar Hanssen Footcare, dat ik overweeg mijn 200.000 bezoekers die ik op mijn sites krijg in te lichten over Hanssen Footcare. Geen reactie. Dus dan moet het maar, denk ik dan. Ik raak overspannen als ik het niet van me afschrijf al die stress die ik heb met schoenmaker D van Hanssen Footcare in Heerlen.
Ik heb me maar weer een paar schoenen besteld, bij Jetten Mode en Schoenen op Terwinselen. 180 Euro kosten ze. En weet je, het doet weer goed, om dan weer even geconfronteerd te worden met echte Service, Service met een hoofdletter, daar kan Hanssen Footcare nog wat van leren, maar als ze al niet bereid zijn om iets te leren over het syndroom van Klinefelter, dan betwijfel ik dat ze iets willen leren over service.
Prentbriefkaarten
07 oktober 2008 03:06 Catagorie: Terwinselen Algemeen
Ik heb van Ann Lukas enkele prentbriefkaarten mogen ontvangen. Haar grootmoeder leefde in de Staatsmijnstraat. Mijn dank hiervoor.
Soms werden prentbriefkaarten uitgebracht met geografische fouten. Zoals deze:
Er lag toen een Karel Doormanstraat op het Eikske. De straat heeft een andere naam, omdat er in het Landgraaf van nu nog een straat was die zo heette, maar dit terzijde. Terwinselen had zijn grens in de Hofstraat. Deze straat behoorde tot de parochie van het Eikske in Schaesberg,
Soms werden prentbriefkaarten uitgebracht met geografische fouten. Zoals deze:
Er lag toen een Karel Doormanstraat op het Eikske. De straat heeft een andere naam, omdat er in het Landgraaf van nu nog een straat was die zo heette, maar dit terzijde. Terwinselen had zijn grens in de Hofstraat. Deze straat behoorde tot de parochie van het Eikske in Schaesberg,
Foto's van de mijnen II
Vandaag om 12 uur maar meten gaan kijken. Onder het trefwoord „Terwinslen”, was er maar een resultaat van 16 foto’s. dat is bitter weinig. Onder het trefwoord Wilhelmina is de opbrengst vele malen groter en vind je ook foto’s die vanuit Terwinselen genomen zijn, dus het trefwoordenregister klopt niet helemaal.
Er staan kleurenfoto’s tussen. ze zijn hoogstwaarschijnlijk opgemaakt met een PC en niet met een Apple. Dat is te zien. Colorsync. werkt helaas nog niet onder een PC, terwijl dit bij Apple al 16 jaar standaard is. Laat ik eens 2 voorbeelden zien. Een van een kleurenfoto en een van een zwart wit.
Zo staat de foto op internet. Het was wel het zwarte goud, maar er was niet alles goud wat er blonk. Er zit teveel geel in deze foto.
Na bewerking door Aperture 2.0 van Apple het volgende resultaat.
Hier hebben de zuigers van de stutten de kleur die ze moeten hebben. De chroomkleur. De man lijdt niet meer aan een of ander zware leverziekte, maar heeft weer de normale gezichtskleur.
Deze foto van de botanische tuin is natuurlijk veel te donker. Blijkbaar waren de wolken belangrijker dan de mensen. Het kan ook anders zoals onderstaande foto laat zien.
Jammer dat men zich niet de moeite heeft genomen om het fantastische idee om de foto’s op internet te zetten, om ze ook een beetje te bewerken naar kwaliteit, of was het de bedoeling, om ze ouder te laten lijken, dan denk ik dat ze de plank misslaan.
Er staan kleurenfoto’s tussen. ze zijn hoogstwaarschijnlijk opgemaakt met een PC en niet met een Apple. Dat is te zien. Colorsync. werkt helaas nog niet onder een PC, terwijl dit bij Apple al 16 jaar standaard is. Laat ik eens 2 voorbeelden zien. Een van een kleurenfoto en een van een zwart wit.
Zo staat de foto op internet. Het was wel het zwarte goud, maar er was niet alles goud wat er blonk. Er zit teveel geel in deze foto.
Na bewerking door Aperture 2.0 van Apple het volgende resultaat.
Hier hebben de zuigers van de stutten de kleur die ze moeten hebben. De chroomkleur. De man lijdt niet meer aan een of ander zware leverziekte, maar heeft weer de normale gezichtskleur.
Deze foto van de botanische tuin is natuurlijk veel te donker. Blijkbaar waren de wolken belangrijker dan de mensen. Het kan ook anders zoals onderstaande foto laat zien.
Jammer dat men zich niet de moeite heeft genomen om het fantastische idee om de foto’s op internet te zetten, om ze ook een beetje te bewerken naar kwaliteit, of was het de bedoeling, om ze ouder te laten lijken, dan denk ik dat ze de plank misslaan.
Foto's van de mijnen
Vandaag om 12 uur komen de foto’s van de mijnen op internet te staan. Op L1 hoorde ik dat ze vrij zijn van copyrecht, dus dan kan ik eens gaan kijken wat ik nog niet heb. Ik denk een heleboel, maar we zullen zien. Het is alleen te hopen dat er geen vervelend watermerk in staat. Op Internet zwerven al zoveel foto’s rond van de staatsmijnen, dat hun ook niks anders overbleef, dan de rest zonder copy-recht op internet te zetten.
.
.